کتاب «هستی و زمان» نوشته ی مارتین هایدگر که اولین بار در سال 1927 منتشر شد، یکی از مهم ترین و تاثیرگذارترین کتاب های فلسفه در قرن بیستم به حساب می آید. هایدگر در این اثر سراغ سوال های خیلی بنیادی می رود؛ از این که اصلا «هستی» یعنی چه، تا این که انسان چطور در جهان زندگی می کند و چرا پرسیدن و فکر کردن درباره ی این چیزها برای زندگی روزمره ما مهم است.
«هستی و زمان» فقط یک متن سخت و نظری نیست؛ چون نگاهش به تجربه ی زیسته ی انسان گره خورده و همین باعث شده روی جریان های فکری بعد از خودش حسابی اثر بگذارد. از فلسفه ی معاصر و اگزیستانسیالیسم گرفته تا نقد ادبی، هنر و حتی اندیشه های پست مدرن، خیلی ها مستقیم یا غیرمستقیم از ایده های این کتاب الهام گرفته اند. اگر دنبال یک کتاب جدی و جریان ساز از انتشارات ققنوس هستید که نگاهتان را به انسان و جهان عوض کند، این کتاب انتخاب مهمی است.
| تعداد برگ |
944 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
1927 |
| نوع جلد |
سلفونی |
| شابک |
978-9643119164 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
مارتین هایدگر |
| مترجم |
سیاوش جمادی |
راستش من با این ترجمه هم خیلی جاها چیزی نفهمیدم و حس کردم بدون شرح و کلاس سخت پیش می رود. کیفیت چاپ خوب است ولی برای شروع شاید بهتر باشد اول کتاب های مقدماتی تر بگیرید.
بد نیست.
من فقط برای بخش زمانمندی و مرگ خریدم و همان فصل ها را دقیق خواندم. برای این کاربرد عالی بود و به درد یادداشت برداری می خورد.
سه بار رفتم سراغش تا بالاخره این بار بعد از یک ماه نصفه را خواندم. قوت اصلی: یکدستی اصطلاحات و ترجمه دقیق. ضعف کوچک: بعضی معادل ها خیلی غریبند و اولش پس می زند.
برای من که تازه وارد هایدگر شدم، با حاشیه نویسی خودم و علامت گذاری جلو رفتم و بد نبود. نقطه قوتش اینه که حس می کنی مترجم به اصطلاحات وفادار بوده. اما قیمت نسبت به حجم کمی بالاست.
اگر هدف فقط فهم سریع باشد، این کتاب همچنان سخت است ولی این ترجمه قابل اتکاست. من قبلش چند مقاله مقدماتی خوانده بودم و بعدش بهتر جا افتاد.
من برای کلاس دانشگاه گرفتم و یک ترم باهاش کار کردم. صفحه آرایی و ارجاع دهی مرتب است و اصطلاحات تقریبا یکدست آمده. ایراد کوچک: بعضی جمله ها هنوز خیلی سنگین می ماند و مجبور می شوی دوباره بخوانی.
دو ماهه دارم آهسته می خوانم، روزی 10 صفحه. برای فهم کلی دازاین و بودن به سوی مرگ خوب بود و نسبت به بعضی ترجمه های دیگر کمتر گیر می کند.
من حدود 3 هفته با ترجمه رشیدیان (نشر نی) جلو رفتم. نثرش روان تر از چیزی بود که فکر می کردم و برای تصمیم گیری کمکم کرد که ادامه بدهم یا نه. فقط واژه نامه آخر کتاب می توانست مفصل تر باشد.