کتاب «بازی های میراث» از جنیفر لین بارنز یک رمان پرهیجان برای نوجوانان و جوانان است. داستان درباره آوری، دختر ۱۷ ساله ای است که زندگی معمولی اش با یک خبر عجیب زیر و رو می شود: بعد از یک اتفاق غیرمنتظره، پای او به یک خاندان فوق ثروتمند و مشهور باز می شود؛ خانواده ای که اسم و رسمشان با بازی ها، معماها و رازهای قدیمی گره خورده است.
آوری وارد مسابقه ای می شود که جایزه اش یک میراث بزرگ است، اما این بازی فقط سرگرمی نیست و هر قدمش می تواند خطرناک باشد. او باید بین آدم هایی که هر کدام چیزی برای پنهان کردن دارند دوام بیاورد، سرنخ ها را کنار هم بگذارد و از پس رمز و رازهایی بربیاید که مدام پیچیده تر می شوند. اگر دنبال رمانی معمایی و پرکشش با فضای رازآلود، رقابت، خیانت و کمی چاشنی احساسات هستی، این کتاب می تواند تا صفحه آخر درگیرت کند.
| تعداد برگ |
360 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2020 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6227566932 |
| نویسنده |
جنیفر لین بارنز |
| مترجم |
نجلا محقق |
آذرباد گرفتم و راضی ام.
نون بد نبود ولی من ترجیح می دم آذرباد بگیرم چون جلدهای بیشتری رو یکدست داره.
برای نوجوان ها انتخاب خوبیه و عاشقانه اش ملایمه. من آذرباد خوندم و حس نکردم چیز مهمی حذف شده باشه، ولی چند تا جمله انگار خیلی رسمی ترجمه شده بود.
دو هفته طول کشید تمومش کنم چون شب ها قبل خواب می خوندم. نقطه قوتش ریتم و معماهاست، ایرادش اینه بعضی انگیزه ها دیر روشن می شه و گاهی گنگه.
اگر دنبال کمترین سانسور هستید، به تجربه من آذرباد کمتر توی متن معلوم می شه. البته من با نسخه اصلی مقایسه نکردم، فقط حس خوانش طبیعی تر بود.
من از نشر نون نسخه ترجمه نجلا محقق رو خوندم و در کل معمولی بود. معماها جذابن ولی پایان جلد اول اون ضربه ای که انتظار داشتم رو نزد.
آذرباد بهتر بود برای من، چون ترجمه اش راحت تر می نشست و حس حذف شدن زیاد نداشتم. قیمتش هم معمولا مناسب تره و برای خرید جلدهای بعدی به صرفه تر می شه.
برای سفر دو روزه بردم و یک نفس نصف کتاب رو خوندم. فضاسازی معمایی خیلی خوبه و کشش داستان بالاست، فقط با بعضی شخصیت ها سخت ارتباط گرفتم.
نشر نون رو خوندم. کیفیت چاپ و صفحه آرایی خوب بود و متن تمیز بود، ولی حس کردم بعضی جمله ها زیادی نرم شده بود و شاید کمی دستکاری شده باشه.
من جلد اول رو از نشر آذرباد گرفتم و حدود یک هفته ای خوندم. ترجمه روان بود و به نظرم سانسور خیلی توی ذوق نمی زد، مخصوصا توی بخش های گفت و گو.