کتاب «آزادی: یک کودک و یک کشور در پایان تاریخ» نوشته لیا اوپی (استاد علوم سیاسی در مدرسه اقتصاد لندن) یک روایت خیلی زنده و شخصی از بزرگ شدن در آلبانیِ کمونیستی است؛ جایی که همه چیز با شعارهای رسمی و نگاه حزب تعریف می شد و «آزادی» بیشتر شبیه یک مفهوم جمعی و اجباری بود تا یک انتخاب فردی. اوپی از کودکی خودش می گوید؛ از مدرسه، سازمان پیشاهنگی، باورهای ساده و صادقانه یک بچه به حرف های حکومت و این که چطور آدم ها برای زنده ماندن، واقعیت را پشت کنایه و رمز پنهان می کردند. وقتی دیوارها فرو می ریزد و خبرهای واقعی کم کم بیرون می زند، نویسنده می فهمد خیلی از چیزهایی که سال ها «طبیعی» به نظر می رسید، بخش هایی از یک داستان بزرگ تر بوده است.
نیمه دوم کتاب درباره دوران بعد از سقوط کمونیسم است؛ وقتی آلبانی ناگهان با بازار آزاد، رویاهای غربی و یک جور بی ثباتی تلخ روبه رو می شود. اوپی با نگاه انتقادی نشان می دهد که رفتن از یک نظام بسته به معنی رسیدن به بهشت نیست: فقر، بیکاری، وعده های توخالی، شرکت های هرمی و آشوب های اجتماعی هم بخشی از ماجراست. این کتاب در نهایت یک سوال ساده اما جدی را وسط می گذارد: آزادی دقیقا یعنی چه؟ آیا آزادی فقط حق انتخاب است، یا بدون امنیت و نیازهای اولیه، تبدیل می شود به یک شعار قشنگ؟
| تعداد برگ |
345 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1401 |
| سال انتشار میلادی |
2021 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6002538963 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات