کتاب «کودکی» (یا «پسرانگی») از جان مکسول کوتزی، روایت سال های شکل گیری یک پسر در حاشیه شهر کیپ تاون است؛ جایی که ترس و بی نظمی و فشارهای اجتماعی همه جا حس می شود. راوی در مدرسه دانش آموزی مرتب و ممتاز است، اما در خانه زندگی دیگری دارد و مدام بین نقش ها و احساسات مختلف گیر می افتد: از یک طرف از پدرش دل خوشی ندارد و از طرف دیگر نسبت به مادرش همزمان عشق و دلخوری را تجربه می کند.
این کتاب فقط خاطره گویی ساده نیست؛ کوتزی با نگاهی دقیق و گاهی تلخ و بامزه، اولین برخوردهایش با ادبیات، میل های نوجوانانه و فضای سنگین آپارتاید را طوری تعریف می کند که خواننده هم درگیر می شود و هم به فکر می رود. او در دل جهانی که قوانینش را واضح نمی گوید، کم کم یاد می گیرد چطور خودش را پیدا کند و به چه چیزهایی تکیه کند؛ از جمله دلبستگی پررنگش به دشت ها و طبیعتی که برایش حس تعلق می آورد. «کودکی» یک روایت انسانی و تاثیرگذار از رشد، تناقض ها، ترس ها و کشف خود است.
| تعداد برگ |
221 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1394 |
| سال انتشار میلادی |
1997 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6007443088 |
| قطع |
جیبی |
| نویسنده |
جان مکسول کوتزی |
| مترجم |
محسن مینوخرد |
معمولی بود ولی بد نبود.
خیلی دوست داشتم.
راستش با تعریف ها خریدم اما تا نیمه بیشتر نتونستم ادامه بدم، ریتمش کند بود. البته فضای داستان گرم و دلنشین است و ممکنه برای سلیقه های آروم تر مناسب باشد.
برای من که بعد کار دنبال کتاب کم فشار بودم عالی بود، زبانش ساده و قابل فهمه. فقط انتظار هیجان زیاد نداشته باشید.
سه هفته طول کشید بخونمش، بعضی فصل ها واقعا دوست داشتنی بود و باعث شد ادامه بدم. ولی چند بخشش تکراری به نظر می رسید و کمی کش دار شد.
من برای هدیه گرفتم و خودم هم چند فصلش را خواندم، پیام های قشنگی دارد و شخصیت پردازی بد نیست. اگر دنبال داستان پیچیده و پر اتفاق هستید شاید خیلی جذب نشوید.
دو روزه تمومش کردم، خوش خوانه و احساساتی ولی بی اغراق.
یک ماه دستم بود و تو رفت و آمد مترو می خوندم، روانه و سریع جلو می رود. تنها ایرادش برای من این بود که بعضی جاها ریتم کند می شود.
من حدود دو هفته هر شب قبل خواب چند صفحه خوندم، داستان ساده است ولی حس خوبی منتقل می کند. برای کسی که دنبال کتاب سبک و آرامش بخشه گزینه خوبیه.