کتاب «رساله قشیریه» نوشته ابوالقاسم عبدالکریم بن هوازن قشیری، یکی از شناخته شده ترین متن های کلاسیک درباره تصوف و عرفان اسلامی است. این نسخه را انتشارات علمی و فرهنگی منتشر کرده و ترجمه آن کار ابوعلی حسن بن احمد عثمانی است؛ همچنین بدیع الزمان فروزانفر هم با تصحیح و استدراکاتش کمک کرده متن دقیق تر و قابل اعتمادتر به دست خواننده برسد. قشیری از عارفان نامدار قرن پنجم هجری بود و این اثر را طوری نوشته که هم اهل مطالعه جدی بتوانند استفاده کنند و هم کسی که می خواهد قدم اول را در شناخت عرفان بردارد.
رساله در ۵۴ باب تنظیم شده و به زبان روشن، مفاهیم و اصطلاحات اصلی سلوک را توضیح می دهد؛ از بحث عقاید و واژه ها شروع می کند و بعد سراغ موضوعاتی مثل توبه، مجاهده، خلوت، تقوا، ورع و زهد، سکوت، خوف و رجا، حزن، قناعت، شکر، توکل و یقین می رود. در ادامه هم از صبر و مراقبه، رضا و اخلاص، صدق و حیا، فتوت، فراست، سخاوت، ولایت، دعا، فقر، ادب، سفر، توحید، صحبت، معرفت، محبت، شوق و سماع حرف می زند و حتی به کرامات اولیا و توصیه هایی برای مریدان می پردازد. اگر دنبال یک مرجع جدی و در عین حال خواندنی برای آشنایی با مبانی تصوف هستید، این کتاب انتخاب محکمی است.
| تعداد برگ |
835 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| سال انتشار میلادی |
1045 |
| نوع جلد |
زرکوب |
| شابک |
978-6001210549 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات