0
ساعت
:
18
دقیقه
:
12
ثانیه
«کتاب بی نام اعترافات» نوشته داوود غفارزادگان از آن رمان هایی است که هم قصه دارد هم حرف پشت قصه. فضای داستان از دل سال های بعد از انقلاب بیرون می آید و نویسنده سعی می کند حال و هوای اجتماعی آن دوره را بی رودربایستی نشان بدهد. نثر کتاب روان و موجز است و با دیالوگ های کوتاه و تند پیش می رود. گاهی هم چند واژه و جمله آذری لابه لای متن می آید که لحن روایت را زنده تر و واقعی تر می کند.
ماجرا از جایی شروع می شود که پدر از دنیا می رود و یک خودنویس و دست نوشته هایی از خودش جا می گذارد؛ طبق وصیت، پسر باید آن نوشته ها را مرور کند و سر و سامان بدهد. همین بازخوانی کم کم پای او را به اعتراف ها و خاطره های پدر و ماجراهای جوانی اش باز می کند؛ دورانی که محدودیت های حکومتی و خط قرمزها پررنگ تر است و او همراه عمو و چند نفر دیگر درگیر یک فضای شبیه خوانی می شوند. نتیجه اش رمانی است پر از کشمکش های انسانی و اجتماعی که آرام آرام لایه های پنهان آدم ها را رو می کند.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
