کتاب «تاریخ طنز در ادبیات فارسی» نوشته حسن جوادی حاصل سال ها تحقیق جدی است و نشان می دهد طنز در ایران فقط به عبید زاکانی و چند نام معروف محدود نمی شود. نویسنده سراغ حدود هزار سال نوشته و شعر فارسی رفته و با مثال های متعدد توضیح می دهد چطور خیلی از نویسندگان و شاعران، زیر فشارهای سیاسی و فضای بسته اجتماعی، حرف های انتقادی شان را با زبان طنز بیان کرده اند.
در این کتاب اول یک تعریف روشن و کاربردی از طنز می بینید و بعد هم فرقش با هجو و هزل کاملا مشخص می شود. جوادی جای طنز و نقد اجتماعی را در متن های داستانی و نمایشی بررسی می کند، مخصوصا جاهایی مثل مذهب، سیاست و نگاه به زنان. حتی نمونه هایی از کارتون ها و تصاویر طنز نشریات قدیمی هم آورده و در کنار آن، شباهت ها و تفاوت های شیوه های طنز در ادبیات ایرانی و غربی را با دقت مقایسه کرده است.
| تعداد برگ |
586 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1401 |
| نوع جلد |
زرکوب |
| شابک |
978-9641915072 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده |
نظرات