کتاب «فلسفه از جان تصویر چه می خواهد؟» نوشته دیوید نورمن رادوویک (نشر نیماژ) سراغ یک سوال جذاب می رود: امروز که تصویرها مخصوصا در فضای دیجیتال همه جا هستند، فلسفه دقیقا از تصویر چه انتظاری دارد و تصویرهای جدید چه چیزهایی را به فکر ما تحمیل می کنند؟ رادوویک توضیح می دهد که خیلی از مفاهیمی که قبلا برای فهم سینمای کلاسیک و فیلم های آنالوگ ساخته شده بود، برای دنیای جدیدِ تصویر کافی نیست. وقتی شیوه ساختن و دیدن تصویر عوض می شود، حتی خود معنای «سینما» هم کمی لغزان و دوباره تعریف شدنی می شود.
نویسنده با مثال هایی از هنر و فیلم های معاصر و با تمرکز روی چیزهایی مثل ریتم، مونتاژ، ایستایی و حرکت، نشان می دهد تصویرهای امروز فقط بازنمایی ساده واقعیت نیستند؛ انگار خودشان فکر می کنند و درباره زمان، تاریخ و حافظه حرف می زنند. یکی از بحث های مهم کتاب، ایده «حافظه سینما» است؛ یعنی تصویرهای تازه، خاطره سینمای قدیم را با خودشان حمل می کنند اما دیگر مجبور نیستند مثل گذشته روایت کنند یا زمان را همان طور تجربه پذیر کنند. این کتاب بیشتر به درد کسی می خورد که به فلسفه، نظریه فیلم و هنر معاصر علاقه دارد و دوست دارد بداند چطور می شود با زبان تازه تری درباره تجربه دیدن تصویر حرف زد.
| تعداد برگ |
222 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2017 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
9786224130716 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات