هیوبرت دریفوس در «خرد رنج آموخته» سراغ چند اثر بزرگ ادبی و حماسی می رود تا نشان بدهد چطور می شود از دل داستان و تراژدی، چیزهایی خیلی واقعی درباره زندگی و معنا یاد گرفت. او در بخش مربوط به «اورستیا» اول وقت می گذارد و ابهام های ذهنی دانشجوها را جمع و جور می کند، اما همین جلسه در اصل مثل یک مقدمه لازم است تا بهتر وارد فضای سه گانه آیسخولوس بشویم. دریفوس تاکید می کند اگر کسی می خواهد مسیر این درس گفتارها را درست بفهمد، بهتر است ترتیب خواندن را رعایت کند، چون میان دو جور شیوه بودن یونانی ها یعنی «فوزیس» در اودیسه و «پویسیس» در اورستیا، یک پیوند تاریخی و وجودی عمیق هست.
از نگاه دریفوس، ما از روایت های مدرن و تلخ مثل «برادران کارامازوف» و «موبی دیک» راه می افتیم که درد نیهیلیسم را تمام قد نشان می دهند، بعد به «کمدی الهی» می رسیم و در نهایت برمی گردیم به سرچشمه ها؛ یعنی اودیسه و اورستیا. او می گوید خیلی از رنج های فکری دنیای امروز از همان جا ماده اولیه می گیرند و اگر کسی بخواهد از این حال و هوا کمی فاصله بگیرد، باید تا جای ممکن هوای آن جهان های قدیمی تر را نفس بکشد. علاقه دریفوس به اورستیا هم فقط یک علاقه دانشگاهی نیست؛ خودش می گوید حتی فکر کردن به آن گاهی اشکش را در می آورد، چون حس می کند در آن تراژدی ها می شود رد یک زندگی پرمعنا و کم تر گم شده را پیدا کرد.
| تعداد برگ |
152 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6004563192 |
| قطع |
پالتویی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات