کتاب «سالی که یاد گرفتیم پرواز کنیم…» اثر ژاکلین وودسن با تصویرگری رافائل لوپز، یک داستان تصویری قشنگ و پر احساس برای بچه هاست که از دل اتفاق های خیلی معمولی خانه شروع می شود. قصه درباره یک خواهر و برادر است که در روزهای بارانی، وقت هایی که حوصله شان سر می رود یا وقتی توی خانه تنش و دلخوری پیش می آید، گیر می کنند و نمی دانند با حال بدشان چه کار کنند. اینجا مادربزرگ وارد می شود و به جای نصیحت های کلیشه ای، به آن ها یاد می دهد چطور با نفس کشیدن، بستن چشم ها و خیال پردازی، از فشار همان لحظه فاصله بگیرند و حالشان را بهتر کنند.
«پرواز کردن» در این کتاب قرار نیست واقعی و فیزیکی باشد، بیشتر یک نماد است از اینکه ذهن می تواند از محدودیت ها رد شود و آدم را از خشم، بی حوصلگی یا ناراحتی بیرون بکشد. داستان خیلی نرم و شاعرانه جلو می رود و تصویرها هم با رنگ های پر انرژی، تفاوت بین فضای بسته خانه و دنیای آزاد خیال را خوب نشان می دهند. حتی اشاره های ظریفی هم به تجربه های نسل های گذشته و اینکه تخیل چطور به آدم ها کمک می کرده دوام بیاورند دیده می شود. اگر دنبال کتابی هستید که هم داستانش جذاب باشد و هم به بچه ها مدیریت احساسات و تاب آوری را ساده و قابل فهم یاد بدهد، این کتاب انتخاب خوبی است.
| تعداد برگ |
32 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
2022 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6223360190 |
| قطع |
رحلی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات