کتاب «پس از پایان هنر» از آرتور دانتو (انتشارات ققنوس) یک جور نقشه راه برای فهم هنر معاصر است؛ مخصوصا وقتی با کارهایی رو به رو می شویم که شبیه یک شیء معمولی اند اما در موزه به عنوان «اثر هنری» نمایش داده می شوند. دانتو با مثال معروف جعبه های بریلو از اندی وارهول توضیح می دهد چطور از اواسط قرن بیستم به بعد، آن داستان خطی و قدیمی تاریخ هنر (اینکه هنر باید مدام به سمت یک هدف مشخص پیش برود) عملا از هم می پاشد و وارد مرحله تازه ای می شویم.
از نگاه او، بعد از این اتفاق وارد دوران «پساتاریخی» می شویم؛ دوره ای که دیگر یک سبک یا یک معیار ثابت فرمانروایی نمی کند و تکثر و آزادی بیشتری در هنر دیده می شود. دانتو می گوید در این فضا، فقط زیبایی ظاهری تعیین کننده نیست و برای فهمیدن اینکه چرا یک چیز «هنر» حساب می شود، باید به ایده، معنی و زمینه نظری پشت آن توجه کرد. این کتاب هم نقدی جدی به نگاه های مدرنیستی (مثل تاکید افراطی روی خلوص رسانه) دارد و هم کمک می کند بفهمیم چرا امروز تقریبا هر چیزی می تواند هنر باشد، اگر درست در یک چارچوب مفهومی ارائه شود.
| تعداد برگ |
350 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
1996 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6220405764 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
آرتور دانتو |
| مترجم |
حسن خیاطی |
نظرات