کتاب «ایران باستان در جنگ» اثر کاوه فرخ، یک روایت خواندنی از تاریخ نظامی ایران قدیم است؛ از دوره های خیلی دور و کم روشن قبل از هخامنشیان شروع می کند و کم کم به دوران مادها، هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان می رسد. نویسنده فقط اسم جنگ ها را ردیف نمی کند؛ تلاش می کند نشان بدهد ارتش ایران در هر دوره چه شکلی داشته، چطور می جنگیده و چه عواملی باعث قدرت گرفتن یا زمین خوردنش می شده است.
تو این کتاب علاوه بر نبردها، به چیزهایی مثل فناوری و تجهیزات جنگی، مشکل های سیاسی و یکپارچگی حکومت، درگیری های داخلی بین شاه، اشراف و خانواده سلطنتی و همین طور نقش دین و موبدان هم پرداخته می شود. کاوه فرخ همچنین توضیح می دهد ایران همیشه باید همزمان حواسش به جبهه غرب با پیاده نظام سنگین و هم به تهدیدهای شرق و آسیای میانه با موج سوارکارها می بود؛ برای همین تصویر دقیق تری از واقعیت ارتش ایران باستان می دهد و کمک می کند آن نگاه مبهم و کلیشه ای که بعضی ها از «سایه هایی در بیابان» دارند، اصلاح شود.
| تعداد برگ |
552 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| سال انتشار میلادی |
2007 |
| نوع جلد |
سلفونی |
| شابک |
978-9643119003 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده |
کاوه فرخ |
| مترجم |
شهربانو صارمی |
حدود چهار ماهه دستمه و برای تحقیق خانوادگی ازش استفاده کردم. پر از جزئیات و روایت های شفاهیه، اما ویرایش بعضی صفحه ها میتونست بهتر باشه و تکرار هم داره.
سه هفته خوندم و برای شناخت فضای تاریخی منطقه خیلی کمک کرد. با این حال چند جا نگاه قوم گرایانه داره و بهتره در کنار کتاب های بی طرف تر مطالعه بشه.
ارزش خرید داره اگر دنبال اطلاعات پایه ای هستی.
برای علاقه شخصی گرفتم و حدود یک ماهه میخونم. چاپ و کیفیت کاغذ خوبه و متن خسته کننده نیست، فقط ای کاش ارجاع دهی دقیق تر بود.
دو ماه کنار منابع دیگه خوندم و برای آشنایی کلی خوبه. نقطه قوتش روایت و جزئیاته، ولی تعصب تو چند بخش باعث میشه کامل نتونی به تحلیل ها تکیه کنی.
نثرش رو دوست داشتم.
یک ماهه هر شب چند صفحه میخونم. اطلاعات ریز و مثال ها زیادن و همین جذابش کرده، اما بعضی نتیجه گیری ها خیلی سلیقه ایه.
برای پروژه دانشگاهی دو هفته استفاده کردم و سریع کمکم کرد دنبال منبع بگردم. فصل بندی و فهرست خوبه، ولی کاش بی طرف تر نوشته میشد.
سه ماهه دارم میخونمش و برای مرور تاریخ محلی به درد میخوره. نثر روانه و منابعش نسبتا خوبه، فقط بعضی جاها لحن نویسنده کمی قوم گرایانه میشه و تو ذوق میزنه.