مرگ برای همه ما یک واقعیت قطعی است، اما سوال اصلی اینجاست که می شود خود مرگ را هم «دید»؟ یعنی جدا از دیدن آدم های مرده، اصلا می شود از تصویر مرگ حرف زد؟ کتاب «سینما و مرگ» نوشته میلاد روشنی پایان دقیقا از همین نقطه شروع می کند و با زبانی روان سراغ فیلم ها و روایت هایی می رود که مرگ در آنها نقش اصلی را دارد یا سایه اش روی همه چیز افتاده است.
نکته جذاب کتاب این است که فقط به قصه فیلم ها بسنده نمی کند و مرگ را در نسبت با خودِ سینما هم بررسی می کند: اینکه سینما چطور لحظه ها را نگه می دارد، چطور با نبودن و تمام شدن روبه رو می شود، و آیا می تواند راهی برای مقاومت در برابر فراموشی و فنا نشان بدهد یا نه. نویسنده برای جواب دادن به این پرسش ها از نظریه های مهم سینما، ایده های فلسفی درباره مرگ و نامیرایی و حتی ردپای ادبیات کمک می گیرد و یک نگاه میان رشته ای و فکر برانگیز می سازد که برای علاقه مندان سینما حسابی خواندنی است.
| تعداد برگ |
216 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6002784346 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
میلاد روشنی پایان |
حدود 2 ماهه دارم می خونمش برای درس نظریه های ارتباطات. متن روانه و مثال ها کمک می کنه سریع تر جا بیفته، به نظرم برای خرید ارزش داره.
یک هفته است شروع کردم. از نظر ساختار و فصل بندی خیلی منظم است و برای مرور قبل امتحان عالیه.
سه ماه استفاده کردم برای تحقیق پایان نامه. ارجاع ها و چارچوب نظری قوی است و ایده می دهد، فقط بعضی جاها جمله ها طولانی می شود و باید دوباره خواند.
کتاب پرمغزیه و از بهترین های فارسی تو این حوزه است.
من برای کلاس دانشگاه (حدود 4 هفته) استفاده کردم. نکته مثبتش جمع بندی های آخر فصل و تعریف دقیق مفاهیمه، ولی چند تا اصطلاح تخصصی بدون توضیح کافی آمده بود.
دو ماهه هر شب چند صفحه می خونم. به درد کسی می خوره که دنبال متن جدی و نظریه محور است، اگر دنبال کتاب کاملا ساده هستید شاید کمی سنگین باشد.
برای تدریس کارگاهی ازش نکته برداشتم. قوت اصلیش انسجام بحث و مثال های به جاست، فقط کاش فهرست واژه ها آخر کتاب کامل تر بود.
من متوسط بودم باهاش؛ محتوا خوبه ولی بعضی فصل ها تکرار حس می شود. با این حال برای مرجع داشتن بد نیست.
خوبه ولی انتظارم بیشتر بود.