کتاب «عزیز و نگار» اثر یوسف علیخانی (انتشارات ققنوس) یک قصه عاشقانه قدیمی از منطقه آردکان طالقان است؛ روایت دل دادن و دل بردن دو دلداده که ریشه اش به سال ها و حتی قرن ها قبل برمی گردد. داستان مثل خیلی از عاشقانه های ایرانی، مرحله به مرحله جلو می رود و از حس و حال عشق زمینی شروع می کند و کم کم رنگ و بوی عمیق تر و معنوی تری می گیرد.
یکی از جذابیت های این کتاب این است که با گویش طالقانی روایت شده و همین باعث می شود حال و هوای بومی و واقعی اش بیشتر به دل بنشیند. این قصه سال ها در طالقان و رودبار توی جمع های خانوادگی و شب نشینی ها نقل می شده و هنوز هم بعضی ها بخش هایی از آن را به شکل شعر و ترانه زمزمه می کنند؛ حتی ترانه «عزیز و نگار» به زبان طالقانی هم اجرا شده و به شناخته تر شدن این روایت کمک کرده است.
| تعداد برگ |
256 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1398 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-9643113285 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
یوسف علیخانی |
من دو ماهه دارمش و برای کتابخوانی گروهی استفاده کردیم، موضوعاتش جای بحث زیاد داره. اگر دنبال اثر خیلی پرحادثه هستید شاید کمی آرام باشد.
روان و خوش خوانه.
انتظارم بیشتر بود؛ ایده داستان خوبه ولی بعضی بخش ها تکراری می شه. با این حال ارزش یک بار خوندن را دارد.
سه ماهه گهگاهی می خونم قبل خواب، زبانش روانه و زیاد خسته نمی کند. فقط اگر فونتش کمی درشت تر بود بهتر می شد.
من برای هدیه گرفتم و خودم هم چند فصلش را خوندم. فضای داستان گرم و صمیمیه و پایان بندی هم خوب جمع می شود.
حدود سه هفته مطالعه کردم، برای کسی که دنبال داستان احساسی و نرم هست گزینه خوبیه. نقطه قوتش دیالوگ هاست، ولی چند تا غلط تایپی دیدم.
خیلی دوستش داشتم، یک نفس تا نصفه رفتم جلو.
دو هفته است گرفتم، بیشتر تو مسیر رفت و آمد می خونم. داستان کشش داره و فصل ها کوتاهه، فقط بعضی جاها ریتم کند می شود.
من یک ماهه دارم می خونمش و برای تمرین نوشتن خیلی به دردم خورد. نثرش قشنگه و شخصیت پردازی ها باورپذیره.