«نوسترومو» از جوزف کنراد، یک رمان ماجرایی و پرکشش است که در کوهستان های مه آلود یک کشور خیالی در آمریکای جنوبی اتفاق می افتد. قصه از دل آشوب ها و تنش های اجتماعی شروع می شود و کم کم نشان می دهد چطور طمع، قدرت و پول می توانند سرنوشت آدم ها و حتی یک جامعه را زیر و رو کنند؛ جایی که بعضی ها سقوط می کنند و بعضی دیگر با هر روشی خودشان را بالا می کشند.
کنراد با روایت غیرخطی و رفت و برگشت های هوشمندانه بین گذشته و آینده، داستانی ساخته که قهرمان کلاسیک ندارد و بیشتر روی ضعف ها و لغزش های آدم ها دست می گذارد. نثر دقیق و اخلاق گرایی پنهان در لایه های روایت، باعث می شود «نوسترومو» فقط یک داستان هیجان انگیز نباشد، بلکه تصویری تلخ و واقعی از استثمار، شورش و بازی های پشت پرده سرمایه داری هم ارائه بدهد.
| تعداد برگ |
520 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1395 |
| سال انتشار میلادی |
1904 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-964-311-847-1 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
جوزف کنراد |
| مترجم |
سهیل سمی |
من در رفت و آمد مترو می خواندم و فصل های کوتاه کمک کرد بهتر پیش بروم. نقاط قوتش فضای سازی و عمق شخصیت هاست. ایراد کوچک: بعضی توصیف ها زیادی ریز می شود و سرعت را می گیرد.
اگر با کنراد حال می کنید عالی است، وگرنه سخت جلو می رود.
برای هدیه گرفتم و قبلش چند فصلش را خواندم. جلد و کیفیت کاغذ عالی بود و متن هم جدی و خوش ساخت است. تنها نکته این که اسامی و اصطلاحات اولش کمی گیج می کند.
تا صفحه 150 رفتم و رها کردم. مشکل من بیشتر سردی فضای داستان و طولانی شدن روایت بود، هرچند نثر و ترجمه قابل احترام است.
حدود یک ماه طول کشید تا تمامش کنم چون تند نمی شود خواند. اگر رمان های کلاسیک و توصیفی دوست دارید انتخاب خوبی است، اگر دنبال داستان پرحادثه هستید شاید خسته شوید.
ترجمه و چاپ خیلی تمیز بود، لذت بردم.
من برای کلاس ادبیات گرفتم و تا نیمه جلو رفتم. شخصیت پردازی خیلی واقعی است و جزئیات مکان ها تصویر می سازد. ایرادش این است که ابتدای کتاب صبور بودن می خواهد.
سه شب اول فقط 40 صفحه خواندم و بعد افتاد کنار. فضاسازی خوب است ولی ریتمش برای من زیادی آرام بود و حس کردم کش می آید.
برای مطالعه شبانه حدود دو هفته سراغش رفتم. کیفیت چاپ و طراحی جلد واقعا شیک بود و ترجمه هم روان به نظر می رسید. فقط شروع داستان با اسم های سخت و توصیف های سنگین کمی کند پیش می رود.