کتاب «چراغ سبزها» نوشته متیو مک کانهی مثل یک گپ صمیمی و بی پرده با خود اوست؛ از خاطره های ریز و درشت زندگی اش گرفته تا لحظه های شیرین و تلخ، موفقیت ها و شکست ها، و چیزهایی که هم حسابی خنداندتش و هم گاهی زمین گیرش کرد. مک کانهی می گوید سال ها دنبال این بوده بفهمد چطور می شود با زندگی کنار آمد: کمتر حرص خورد، کمتر استرس گرفت، کمتر به آدم ها آسیب زد، و در عوض بیشتر از مسیر لذت برد و معنای شخصی خودش را پیدا کرد.
او بعد از سال ها سراغ دفترها و یادداشت های قدیمی اش می رود و از دلشان داستان، تجربه، دعا، شعر، عکس و یک عالمه نکته بیرون می کشد و همه را کنار هم می چیند تا برسد به ایده اصلی اش: «چراغ سبز گرفتن» یعنی بلد باشی چه وقت و چطور با چالش ها رو به رو شوی و حتی از دل سختی ها فرصت بسازی. این کتاب هم خاطرات جذاب یک بازیگر مشهور است و هم یک راهنمای خودمانی برای این که بیشتر چراغ سبزها را ببینی و بفهمی خیلی وقت ها حتی چراغ زرد و قرمز هم آخرش می توانند سبز شوند.
| تعداد برگ |
320 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2020 |
| نوع جلد |
سلفونی |
| شابک |
978-6222540487 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
متیو مک کانهی |
| مترجم |
سمانه پرهیزکاری |
خوبه برای یک بار خوندن.
من با توصیه دوستام خریدم و خوب بود ولی خیلی هیجان زده ام نکرد. اگر دنبال نکته های عملی خیلی مشخص هستید شاید کم بیاورد، بیشتر حال و هوایی و تجربه محور است.
دو روزه نصفش را خواندم، بعضی جمله ها واقعا ماندگارند و می شود تو زندگی نگهشان داشت. ولی همه بخش ها به یک اندازه قوی نیست و چند قسمت کمی کش دار شد.
ترجمه خیلی تمیز و روانه و موقع خواندن گیر نمی کنی. تنها ایراد کوچیک برای من این بود که بعضی ارجاع ها و اسم ها توضیح بیشتری می خواست.
برای من که دنبال کتاب انگیزشی کلاسیک نبودم خوب بود چون نصیحت مستقیم کم دارد و بیشتر از دل تجربه ها حرف می زند. با این حال انتظار شاهکار نداشته باشید.
من یک ماهه با مترو می خوانم و چون فصل ها کوتاه است راحت جلو می رود. نقطه قوتش صداقت و طنز تلخشه، فقط بعضی جاها تکرار حس کردم.
کتاب سرگرم کننده است.
اگر طرفدار متیو پری باشید احتمالا خیلی بیشتر به دل می نشیند. من برای هدیه هم گرفتم و به نظرم ارزش خرید دارد، مخصوصا بخش های مربوط به مسیر رشد و تجربه های شخصی اش.
سه شب پشت سر هم قبل خواب خواندم و حس خوبی می دهد. مثل رمان جلو می رود ولی لابه لاش نکته های کوتاه برای بهتر زندگی کردن دارد.
من حدود دو هفته است می خوانم و واقعا لحن متیو خیلی صمیمی و خودمانی است. خاطره ها هم بامزه اند هم یک جور راه و رسم زندگی یاد می دهند و ترجمه هم روان است.