8
ساعت
:
38
دقیقه
:
29
ثانیه
مداد وقتی تازه و نوک‌تیز است، انگار کلی حرف برای گفتن دارد.
اما چند صفحه که می‌گذرد، نوکش کوتاه و خسته می‌شود و دیگر آن خط تمیز و قشنگ اول کار را نمی‌کشد. اینجاست که یک تراش کوچک وارد داستان می‌شود.
چند دور چرخاندن مداد و تمام؛ نوکش دوباره آماده است برای نوشتن، نقاشی کشیدن یا پر کردن یک صفحه‌ی سفید با رنگ‌های تازه.
شاید تراش فانتزی در نگاه اول فقط یک وسیله‌ی کوچک روی میز باشد، اما برای کسی که زیاد با مداد سروکار دارد، یکی از همان چیزهایی است که همیشه باید جایی نزدیکش باشد. کنار دفتر، داخل جامدادی، روی میز نقاشی یا لابه‌لای وسایل مدرسه.
من حتی فکر می‌کنم تراش کمی شبیه دکمه‌ی «از اول شروع کن» است! مدادت هرچقدر هم کوتاه شده باشد، هنوز می‌شود دوباره نوکش را تیز کرد و برگشت سراغ همان نقاشی یا نوشته‌ای که نصفه مانده.
برای مدادهای معمولی، مداد رنگی و حتی آن مدادی که همیشه گوشه‌ی جامدادی گم می‌شود، یک تراش مداد می‌تواند همان وسیله‌ی کوچکی باشد که درست وقتی لازم است، پیدایش می‌کنی.
و خب، تراش‌ها هم برای خودشان دنیایی دارند؛ از مدل‌های ساده و جمع‌وجور گرفته تا مدل‌هایی که جای مشخصی روی میز پیدا می‌کنند و آن‌هایی که خرده‌های مداد را داخل خودشان نگه می‌دارند.
اما فعلاً بگذاریم قصه‌ی هرکدام برای جای خودش بماند.
اینجا فقط کافی است بدانیم:
هر مدادی که دوباره نوک بخواهد، یک تراش لازم دارد.
