گاهی کوچکترین وسایل، بیشتر از چیزی که فکر میکنیم به کارمون میان.
مثلاً همین تراش ساده که گوشهی جامدادی جا خوش کرده. تا وقتی مداد تیزه، تقریباً فراموشش میکنیم؛ اما کافیست نوک مداد کوتاه و کُند بشه تا ناگهان مهمترین وسیلهی دنیا روی میز به نظر برسه!
یک مداد را برمیداری، داخل تراش مداد میگذاری و چند دور میچرخانی. چند لحظه بعد، نوکش دوباره آماده است؛ آمادهی نوشتن یک جملهی تازه، کشیدن یک خط دیگر یا ادامه دادن نقاشیای که هنوز تمام نشده.
یکی از خوبیهای تراش ساده همین بیدردسر بودنشه. جای زیادی نمیگیره، بهراحتی داخل جامدادی جا میشه و میتونه همیشه همراه مدادها باشه؛ مدرسه، کلاس، دفتر نقاشی یا حتی گوشهی میز مطالعه.
اگر مدلهای تراش فانتزی را دوست داشته باشی، حتی یک وسیلهی کوچک مثل تراش هم میتواند بخشی از حالوهوای وسایل شخصیات باشد. یک شکل بامزه، یک طراحی رنگی یا یک ظاهر متفاوت کافی است تا همان وسیلهی کوچکی که همیشه ته جامدادی میافتاد، کمی دوستداشتنیتر شود.
و شاید داستان تراش همین باشد؛
مداد تمام نشده، فقط کمی نوک میخواهد.
پس چند دور بچرخانش و دوباره برگرد سراغ قصهای که داشتی مینوشتی.