7
ساعت
:
53
دقیقه
:
51
ثانیه
همه می گفتند سفر با قطار تا فئربنکس دیدنی است و اغراق نمی کردند. واگن ها با تکان های ریز از دل جنگل های سفید پوش رد می شدند، کنار دریاچه هایی می گذشتند که گاهی گوزن ها مثل لکه های تیره روی برف دیده می شدند. وقتی قطار به مسیر پل هاریکین گولچ رسید، از پنجره کمی خم شدم بیرون، کلاه پشمی را محکم تر پایین کشیدم و به منظره صخره ها و درخت های بلند زیر پایم خیره ماندم؛ همه چیز یکدست و قطبی و عجیب آرام بود.
با این حال برای خیلی از مسافرها این مسیر چیز تازه ای نبود؛ یکی می رفت دیدن خانواده در واسیلا، یکی راه همیشگی کارش تا تالکیتنا را می رفت، یکی هم فقط برای خرید بیرون زده بود. اما برای من ماجرا فرق داشت؛ حس می کردم دارم به سمت ناشناخته ها می روم، به سرزمین های یخی و دوردست آلاسکا. همین جاست که می فهمی یک جاده واحد می تواند برای آدم های مختلف، معنی های کاملا متفاوتی داشته باشد و هرکس سفر خودش را زندگی کند.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
