کتاب «دشواری زندگی» از کی رن ستیا (انتشارات میلکان) درباره این است که وقتی زندگی طبق برنامه جلو نمی رود و با درد، شکست، فقدان یا بی عدالتی روبه رو می شویم، فلسفه چطور می تواند کمکمان کند بهتر دوام بیاوریم و زمین نخوریم. نویسنده از همان اول رک و راست می گوید زندگی ذاتا سخت است و قرار نیست همیشه همه چیز درست شود؛ همین پذیرفتن واقعیت، به جای فرار از آن، نقطه شروع آرام تر شدن و پیدا کردن معنا در روزهای سخت است.
ستیا برای حرف هایش فقط شعار نمی دهد؛ از ایده های فیلسوف های قدیمی مثل ارسطو و رواقی ها تا نگاه های امروزی تر استفاده می کند و در کنارشان تجربه های شخصی و مثال های قابل لمس می آورد. هر فصل سراغ یک موضوع مشخص می رود، مثل درد، ناکامی یا مرگ، و سعی می کند چند راه ساده و عملی پیشنهاد بدهد: اینکه چطور انعطاف پذیری را بیشتر کنیم، خودآگاه تر تصمیم بگیریم و حتی وسط سختی ها هم جایی برای لذت و امید پیدا کنیم. یکی از نکته های پررنگ کتاب هم شفقت و عدالت است؛ اینکه رنج خودمان اگر درست فهمیده شود، می تواند ما را نسبت به رنج دیگران مهربان تر و مسئولانه تر کند.
| تعداد برگ |
200 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| سال انتشار میلادی |
2022 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6222545567 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
کی رن ستیا |
| مترجم |
سارا پورحسنی |
کوتاه و مفید بود، بد نبود.
حدود ده روزه خوندم و برای مواجهه با اندوه اخیرم مفید بود چون واقعیت رو بی پرده می گه. انتظار نسخه درمانی نداشته باشید، بیشتر کمک می کنه مسئله رو درست ببینید. از نظر من برای آدم های اهل فکر ارزش خرید داره.
ترجمه قاچارگر رو شروع کردم و راستش بعد چند فصل خسته شدم. حس می کردم جمله ها سخت و ناهماهنگن. اگر می خرید، اول نمونه ترجمه رو ببینید.
برای استفاده در جلسات کتابخوانی گروهی گرفتم و بحث ها خیلی خوب شکل گرفت چون موضوعاتش روزمره است. نقطه قوتش ارجاع به پژوهش ها و نگاه چند زاویه ایه. ایراد کوچک: بعضی پاراگراف ها کند پیش می ره.
من یک ماهه آروم آروم می خونم و بیشتر از همه بخش بی عدالتی و شکست به دردم خورد. نکته مثبتش اینه که احساسات رو نفی نمی کنه و می گه سوگ کردن حق ماست. اما بعضی جاها زیادی وارد نقد فلاسفه می شه و به نظرم ضروری نبود.
کتاب خوبیه.
ترجمه نشر خوب رو گرفتم و روان بود. تو رفت و آمد روزانه می خوندم و متن اذیت کننده نبود. برای تصمیم خرید، به نظرم انتخاب ترجمه خیلی مهمه.
سه روزه تمومش کردم. فصل های پوچی و امید واقعا قوی بود و کمک کرد واقع بین تر نگاه کنم. فقط گاهی لحن نویسنده زیادی خشک می شود.
من حدود دو هفته هر شب قبل خواب چند صفحه خواندم. نگاه منطقی و بدون شعارش به سوگ و تنهایی خیلی به فکر فرو می برد و مثال ها قابل لمس اند. برای کسی که دنبال راه حل آماده نیست، انتخاب خوبیه.