«نامه هایی از سارایوو» از آنا کاتالدی (نشر ثالث) یک کتاب تکان دهنده و خیلی انسانی از روزهای محاصره سارایوو در جنگ بوسنی است. کاتالدی که روزنامه نگار و فعال اجتماعی بود، چند بار به شهر رفت و آمد می کرد و عملا نقش یک پیک را داشت: نامه های مردم عادی را جمع می کرد و با هزار جور خطر از شهر بیرون می برد تا به دست خانواده ها و عزیزانشان برسد. نتیجه این رفت و آمدها حدود هشتاد نامه است از آدم هایی مثل دانشجو، پدر و مادر، کارمند و سالمند؛ آدم هایی که زیر صدای گلوله و کمبود آب و غذا، هنوز می خواستند ارتباطشان قطع نشود و کسی آن بیرون بداند چه بر سرشان می آید.
این کتاب قرار نیست تحلیل سیاسی یا گزارش جنگی خشک بدهد؛ بیشتر یک پنجره رو به زندگی روزمره در دل بحران است: دغدغه هایی مثل پیدا کردن چند لیتر آب، روشن کردن شمع، تقسیم کردن یک غذای کم جان و شمردن انفجارهایی که هر لحظه نزدیک تر می شوند. نوشته های خود کاتالدی هم کنار نامه ها هست، اما طوری که صدای اصلی همان مردم بماند. شاید تکه تکه بودن روایت یا بی نام بودن بعضی نامه ها برای بعضی ها عجیب باشد، ولی همین گسستگی شبیه خودِ واقعیت جنگ است؛ زندگی هایی که فرصت کامل روایت شدن ندارند. «نامه هایی از سارایوو» در نهایت کتابی درباره امید، مقاومت و حفظ کرامت انسانی است؛ اینکه حتی در محاصره هم آدم دوست دارد دیده و شنیده شود.
| تعداد برگ |
288 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
1993 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6223842252 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات