«نام ناپذیر» ساموئل بکت یک رمان معمولی با داستان سر راست نیست؛ بیشتر شبیه یک صدای تنهاست که مدام حرف می زند و فکر می کند. راوی اسم و نشان مشخصی ندارد و انگار جایی گیر افتاده و تکان نمی خورد. روایت تکه تکه و گاهی آشفته پیش می رود و معلوم نیست آدم هایی که ازشان حرف می زند واقعا وجود دارند یا فقط ساخته و پرداخته ذهن خودش هستند. اینجا بیشتر از این که با اتفاق های بیرونی طرف باشیم، با درگیری های ذهنی و حس های تلخ و هستی گرایانه رو به رو می شویم.
نکته جالب این است که راوی حتی درباره خود زبان هم شک دارد و حس می کنی کلمه ها دارند او را شکل می دهند، نه برعکس. بعضی وقت ها هم اشاره می کند که شخصیت های کتاب های قبلی سه گانه بکت را خودش ساخته؛ یعنی مرز بین نویسنده، راوی و شخصیت ها عمدا به هم می ریزد. لحن کلی کتاب ناامید و درمانده است و جمله ها معمولا بلند و نفس گیرند. پایان معروفش هم همان جمله ای است که خیلی ها با بکت می شناسند: «نمی توانم ادامه دهم، ادامه خواهم داد.»
| تعداد برگ |
222 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
1953 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-964380908-9 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات