کتاب «تاریخ فلسفه (جلد هشتم)» نوشته فردریک چارلز کاپلستون، ادامه همان روایت منظم و خوش خوان او از مسیر فلسفه غرب است؛ این بار با تمرکز روی قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یعنی دوره ای که دنیا با صنعتی شدن، تغییرات سیاسی و جهش های علمی زیر و رو شد و طبیعتا فلسفه هم با سوال های تازه ای روبه رو شد. کاپلستون اول یک تصویر کلی از فضای تاریخی و فکری آن زمان می دهد تا بعد راحت تر بفهمیم چرا فیلسوف ها سراغ ایده ها و بحث های جدید رفتند و چطور تلاش کردند معنای انسان، جامعه و واقعیت را دوباره توضیح دهند.
بخش پررنگ این جلد، سراغ ایده آلیسم آلمانی می رود و از فیشته و شلینگ تا هگل را قدم به قدم بررسی می کند؛ مخصوصا هگل و روش دیالکتیکی اش که روی خیلی از جریان های بعدی اثر گذاشت. بعد از آن هم کتاب از فیلسوف هایی می گوید که به نوعی نقد یا ادامه همان مسیر بودند: کی یرکگور با تاکید روی تجربه فردی و ایمان، نیچه با نقد ارزش های سنتی و ایده ابرانسان، و همین طور پدیدارشناسی هوسرل و نگاه هستی شناسانه هایدگر. در کنار این ها، بحث هایی مثل فایده گرایی جان استوارت میل و جریان پوزیتیویسم هم مطرح می شود تا نشان دهد فلسفه آن دوره چطور با علم و سیاست و اخلاق گره خورده بود.
| تعداد برگ |
644 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
1966 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-9644458033 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات