کتاب «من هستم گیلگمش» اثر سعید تشکری از آن کارهایی است که با یک زبان پرقدرت و خوش آهنگ جلو می رود؛ زبانی که ریشه اش را می شود در حال و هوای ادبیات کهن و بیان فاخر خراسانی دید. نویسنده کلمه ها را با وسواس انتخاب می کند و نتیجه اش این است که فضاها خیلی زنده و تصویری شکل می گیرند؛ طوری که تقابل خیر و شر و حال و هوای اسطوره ای داستان را کاملا حس می کنید.
در بخش هایی که پای شخصیت ها و اشاره های تاریخی و ادبی ایران وسط می آید، متن جان دارتر هم می شود و شخصیت پردازی ها محکم تر می ایستند. بعضی گفت وگوها به خصوص گفت وگوی بین ساحره و عوفی و بیهقی، از قسمت های درخشان کتاب است و نشان می دهد تشکری چطور می تواند هم روایت بسازد و هم صحنه را مثل یک نمایشنامه درست و حسابی جلوی چشم شما بیاورد.
اولین نفری باشید که نظر میدهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.