کتاب «زبان دینی، ذهن بشری» اثر سیدمحمد عمادی حائری (نشر کرگدن) سراغ این سوال می رود که تجربه دینی را چطور می شود در دنیای امروز فهمید؛ دنیایی که هم علم و عصب شناسی جدی گرفته می شود و هم بحث های فلسفی دین. نویسنده تلاش می کند نشان بدهد تجربه دینی نه یک توهم صرف عصبی است و نه فقط چیزی که فرهنگ ها ساخته اند؛ بلکه نوعی حالت آگاهی است که به مغز و ساز و کارهای ذهنی گره خورده، اما تمام حقیقتش به ماده خلاصه نمی شود. در این مسیر، او از ایده های جان سرل و نگاه طبیعت گرایی زیست شناختی کمک می گیرد تا نسبت میان آگاهی، التفات ذهن و واقعیت تجربه شده را روشن تر کند.
کتاب در چند بخش پیش می رود: اول به بحث های معرفت شناسی دین و اینکه باور دینی چطور می تواند معقول باشد می پردازد و سراغ دیدگاه هایی مثل پلانتینگا و آلستون می رود. بعد وارد بخش اصلی می شود و تجربه دینی را به عنوان یک نوع آگاهی توضیح می دهد. در ادامه هم نقش زبان را جدی می گیرد و با الهام از نظریه استعاره مفهومی لیکاف نشان می دهد ما چطور درباره امر نامتناهی با واژه ها و تصویرهای محدود حرف می زنیم. در پایان هم یک پیوست انتقادی دارد که درباره جایگاه تجربه دینی در سنت اسلامی بحث می کند و با ارجاع به قرآن و متن های عرفانی، از اهمیت تجربه دینی برای فهم ایمان دفاع می کند.
| تعداد برگ |
284 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6227765458 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات