کتاب «جریان طلیعه نمایشنامه نویسی در ایران» اثر نیایش پورحسن (انتشارات کتاب کوله پشتی) یک جور سفر پژوهشی به ریشه های شکل گیری نمایشنامه نویسی در ایران است، مخصوصا در دوره قاجار. نویسنده سراغ «گفت وگوهای نمایشی» از ایران باستان تا دوران اسلامی و بعد قاجار می رود و توضیح می دهد این متن ها هرچند شبیه نمایشنامه های استاندارد غربی نیستند، اما کلی روی نگاه ایرانی ها به نمایش و شکل گیری نمایشنامه نویسی اثر گذاشته اند. تمرکز اصلی این جلد روی دوره ناصری تا پایان قاجار است و سعی می کند مسیر شکل گیری فکر و زبان نمایشی را روشن تر کند.
این کتاب جلد اول (بخش الف) از مجموعه «سیری در تاریکی های نمایش و ادبیات نمایشی ایران در عصر قاجار» است؛ مجموعه ای که در کل موضوعاتی مثل پیدایش نمایشنامه نویسی در ایران، شکل گیری تئاتر و تماشاخانه، جریان تقلید و تقلیدچی ها، و همین طور حرکت های ترجمه در ادبیات نمایشی را دنبال می کند. نکته مهمش این است که نویسنده معتقد است درباره شروع نمایشنامه نویسی در دوره ناصری کم کاری جدی شده و هنوز کلی جای بررسی تازه دارد، چون با باز شدن دسترسی به اسناد و آرشیوها ممکن است مدارک و متن های ناشناخته بیشتری هم پیدا شود. اگر دنبال یک منبع دقیق برای پژوهش تئاتر ایران و تاریخ نمایش در قاجار هستید، این کتاب انتخاب قابل اتکایی است.
| تعداد برگ |
472 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1399 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6004610964 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات