کتاب «آخرین خانه» اثر تیتزیانو اسکارپا (نشر گویا) یک روایت احساسی و درگیر کننده درباره برگشتن به جایی است که آدم فکر می کند از آن عبور کرده، اما گذشته هنوز همان جا منتظرش مانده است. شخصیت اصلی بعد از مدت ها دوباره سر و کله اش در خانه ای قدیمی پیدا می شود؛ خانه ای که فقط چندتا دیوار و اتاق نیست، بلکه پر از رد خاطره ها، ترس ها و چیزهایی است که سال ها زیر فرش قایم شده. هر گوشه این خانه انگار یک تلنگر است تا بفهمد چه چیزهایی او را ساخته و چه چیزهایی هنوز رهایش نکرده.
اسکارپا داستان را خطی و سرراست تعریف نمی کند؛ مدام بین حال و گذشته رفت و برگشت دارد و همین باعث می شود فضا کمی شبیه رویا یا مرور ذهنی خاطرات شود. کتاب از آن مدل کارهایی است که بیشتر از اتفاقات بیرونی، روی حال و هوای درونی آدم ها دست می گذارد: حس تعلق، زخمی کهنه، و تلاشی که آدم برای کنار آمدن با خودش می کند. «آخرین خانه» هم درباره مفهوم خانه است، هم درباره این که چطور بعضی جاها و بعضی خاطره ها می توانند هم پناه باشند و هم زندان.
| تعداد برگ |
146 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1400 |
| سال انتشار میلادی |
2011 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6227094312 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات