کتاب «متافیزیک از منظر ویتگنشتاین» نوشته امیررضا جوادی (انتشارات هرمس) درباره این است که اصلا چطور می شود از متافیزیک حرف زد، بدون اینکه بحث به جمله های مبهم و بی معنی کشیده شود. نویسنده سراغ یکی از مهم ترین فیلسوف های قرن بیستم یعنی لودویگ ویتگنشتاین می رود و نشان می دهد دغدغه اصلی او در تمام مسیر فکری اش یک چیز بوده: معنی در زبان و اینکه کجاها زبان دارد درست کار می کند و کجاها ما را گمراه می کند.
جوادی در این کتاب، نگاه ویتگنشتاین را هم در دوره اولیه اش (با محوریت «رساله منطقی فلسفی») و هم در دوره متاخرش (با تکیه بر «پژوهش های فلسفی») کنار هم می گذارد تا روشن کند نقد او به متافیزیک از جنس انکار ساده نیست. ایده اصلی این است که خیلی از پرسش های متافیزیکی شاید پاسخ نداشته باشند نه چون خیلی عمیق اند، بلکه چون بد طرح شده اند و از بدفهمی درباره زبان و کاربردش می آیند. اگر به فلسفه تحلیلی، مسئله معنا، مرزهای گفتن و سکوت و نسبت زبان با متافیزیک علاقه دارید، این کتاب می تواند انتخاب دقیق و خواندنی ای باشد.
| تعداد برگ |
440 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6004562027 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات