طنز و شوخی و مطایبه توی ادبیات فارسی از قدیم بوده، اما خیلی وقت ها مرز بین واژه هایی مثل طنز، هزل و هجو قاطی می شود. معمولا هزل و هجو را بیشتر برای حرف های نیش دار و مسخره کردنِ شخصی به کار می برند، ولی طنز قرار است با زبان شوخی، حرف جدی تری بزند و لبخند هم بیاورد.
در قصه ها و افسانه های عامیانه ایرانی هم همین حال و هوا دیده می شود، حتی گاهی پررنگ تر از نوشته های رسمی؛ چون فرهنگ شفاهی دستش بازتر است و چیزهایی را راحت تر می گوید که شاید روی کاغذ گفتنش سخت باشد. کتاب «افسانه های ایرانی (جلد 8)» اثر محمد قاسم زاده از نشر هیرمند هم به همین فضا نزدیک است و با نگاهی به روایت های مردمی، بخش هایی از این شوخی ها و کنایه ها را نشان می دهد.
| تعداد برگ |
650 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| نوع جلد |
زرکوب |
| شابک |
978-9644087226 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده |
نظرات