کتاب «مومو» اثر میشائیل انده یک داستان فانتزی و پر فکر است که خیلی ساده و شیرین، درباره ارزش زمان حرف می زند. مومو دختری کوچک و مرموز است که در خرابه های یک آمفی تئاتر نزدیک شهری بی نام زندگی می کند. نه درست می داند چند ساله است، نه سواد خواندن و حساب کردن دارد، اما یک توانایی عجیب دارد: خوب گوش می دهد. آن قدر خوب که آدم ها کنار او می نشینند و با حرف زدن، خودشان راه حل مشکلشان را پیدا می کنند. کم کم «برو مومو رو ببین» بین مردم می افتد و مومو برای خیلی ها می شود همدم و دوست قابل اعتماد.
اما این حال خوب دوام ندارد. یک روز سر و کله مردهایی عجیب پیدا می شود؛ آدم هایی سرد و بی رنگ که به «مردان خاکستری» معروف اند و خودشان را نماینده یک جور بانک پس انداز زمان معرفی می کنند. آنها به مردم القا می کنند که باید وقتشان را ذخیره کنند و دست از چیزهایی که به نظرشان «وقت تلف کردن» است بردارند. نتیجه اش هم کم کم ترسناک می شود: زندگی خشک و بی روح می شود، روابط انسانی کم رنگ می شود، شادی و خیال پردازی و حتی استراحت زیر فشار سرعت و کار ناپدید می شود. «مومو» دقیقا همان کتابی است که با یک قصه جذاب، یادت می اندازد زمان فقط عدد و برنامه نیست، بخشی از زندگی است.
| تعداد برگ |
376 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
1973 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6003533882 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات