کتاب When Nietzsche Wept (وقتی نیچه گریست) از اروین دی یالوم یک رمان متفاوت و فکر برانگیز است که هم حال و هوای داستانی دارد و هم پر از حرف های روانشناسی و فلسفی است. قصه در وینِ سال ۱۸۸۲ می گذرد و درباره یک ملاقات خیالی بین یوزف برویر (پزشک معروف و از آدم های تاثیرگذار در شکل گیری درمان با گفت و گو) و فریدریش نیچه، فیلسوف مشهور آلمانی است. ماجرا از جایی شروع می شود که لو آندریاس سالومه از برویر می خواهد به نیچه کمک کند؛ نیچه ای که از سردردهای شدید، فشار روحی و ناامیدی دست و پنجه نرم می کند. برویر اولش دودل است، اما کم کم وارد رابطه ای می شود که قرار بوده «درمان» باشد و تبدیل می شود به یک گفت و گوی عمیق و پر چالش.
نکته جذاب کتاب این است که فقط نیچه نیست که زیر ذره بین قرار می گیرد؛ خود برویر هم در طول این جلسات گیر خاطره ها، دل بستگی ها و بحران های پنهان زندگی اش می افتد و انگار درمان دو طرفه می شود. یالوم با زبان داستانی کاری می کند که مفاهیمی مثل رنج، تنهایی، ترس از مرگ، معنی زندگی و تغییر کردن، واقعی و لمس شدنی به نظر برسند. البته باید حواس مان باشد که این دیدار و رابطه دقیقا سند تاریخی ندارد و بیشتر یک بازی هوشمندانه با تاریخ و ایده هاست. اگر رمان های دیالوگ محور و درون نگر دوست دارید و از ترکیب روان درمانی با فکرهای فلسفی لذت می برید، این کتاب می تواند حسابی درگیرتان کند.
| تعداد برگ |
398 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6225300460 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات