0
ساعت
:
26
دقیقه
:
51
ثانیه
«کوری» از ژوزه ساراماگو (انتشارات نگاه آشنا) یک رمان تمثیلی و تکان دهنده است که با یک اتفاق ساده شروع می شود: مردی پشت چراغ قرمز ناگهان دچار نابینایی می شود، اما نه تاریکی؛ همه چیز برایش سفید سفید است. این «سفیدی مطلق» مثل یک بیماری واگیردار پخش می شود و شهر را به هم می ریزد. دولت برای کنترل اوضاع، مبتلاها را در یک آسایشگاه متروک قرنطینه می کند، ولی آنجا خیلی زود تبدیل می شود به جایی که آدم ها برای غذا و امنیت، مرزهای اخلاق را کنار می گذارند و خشونت و زورگویی رشد می کند. نکته جذاب روایت هم این است که ساراماگو اسم شخصیت ها را کمتر می گوید و بیشتر با عنوان هایی مثل پزشک، همسر پزشک یا دختر با عینک دودی معرفی شان می کند تا حس کند این ماجرا می تواند برای هر جامعه ای اتفاق بیفتد.
وسط این آشوب فقط یک نفر بینایی اش را از دست نمی دهد: همسر پزشک. او وانمود می کند نابیناست تا کنار همسرش بماند و کم کم می شود چشم و دل یک گروه کوچک که سعی می کنند انسانی بمانند. رمان مدام این سوال را جلوی چشم خواننده می گذارد که تمدن و نظم اجتماعی چقدر واقعی است و چقدر فقط یک لایه نازک که با اولین بحران فرو می ریزد. با این حال «کوری» فقط سیاه و ناامیدکننده نیست؛ لابه لای سقوط اخلاقی، لحظه های همدلی و مراقبت هم دیده می شود و همین تعادل، داستان را تاثیرگذارتر می کند. پایان بندی هم بیشتر از این که دنبال توضیح علمی باشد، یک تلنگر نمادین است تا به این فکر کنیم واقعا چه چیزهایی را در زندگی «نمی بینیم».
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
