کتاب زندگی ناممکن اثر مت هیگ داستان گریس وینترز، یک معلم بازنشسته 72 ساله را تعریف می کند که بعد از فوت همسرش، زندگی اش وارد یک مسیر عجیب و تازه می شود. یک روز یک ارث غیرمنتظره به او می رسد: یک خانه قدیمی و تقریبا از پا افتاده، آن هم از طرف دوستی که سال ها خبری از او نداشته. گریس برای سر درآوردن از ماجرا سراغ این خانه می رود، اما خیلی زود می فهمد با یک جای معمولی طرف نیست؛ انگار این خانه دری است به سمت رازهایی که هم به گذشته اش گره خورده و هم نگاهش را به آینده عوض می کند.
مت هیگ مثل همیشه واقعیت روزمره را با یک حال و هوای جادویی قاطی می کند، طوری که مدام از خودت می پرسی مرز ممکن و ناممکن دقیقا کجاست. گریس در این مسیر با ترس ها، حسرت ها و انتخاب هایی روبرو می شود که سال ها گوشه ذهنش مانده بودند و حالا باید تکلیفشان را روشن کند. زندگی ناممکن یک رمان رئالیسم جادویی پرکشش است که هم هیجان و غافلگیری دارد و هم به شکل نرم و انسانی درباره عشق، امید، پشیمانی و فرصت دوباره حرف می زند.
| تعداد برگ |
399 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2024 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6222548421 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
مت هیگ |
| مترجم |
مهسا صباغی |
روون و حال خوب کن.
کتاب بدی نیست ولی به نظرم نسبت به کتابخانه نیمه شب تاثیرش کمتر بود. چند جا تکراری شد و حوصله ام سر رفت، با این حال پیام کلیش ارزش خوندن داره.
من با ترجمه های مختلف مقایسه نکردم اما نسخه ای که گرفتم روان بود و اذیت نکرد. اگر هدیه می خواید هم گزینه خوبیه، فقط انتظار داستان خیلی پرکشش نداشته باشید.
دو هفته طول کشید بخونمش چون بین کار فقط آخر هفته ها می رسیدم. کتاب به تصمیم گیری کمک می کنه چون هی یادآوری می کنه از مسیر همیشگی می شه بیرون زد، ولی پایانش برای من خیلی جمع و جور بود.
از نظر ایده و حال خوب کن بودن خیلی دوستش داشتم و چند جا واقعا مکث کردم. فقط بعضی جمله ها انگار زیادی ساده سازی شده بود.
جلدش واقعا قشنگه و حس کتاب خوب می ده.
من هر شب قبل خواب ۲۰ دقیقه می خوندم و تقریبا یک هفته طول کشید. به درد وقتی می خوره که ذهنت شلوغه و دنبال زاویه دید تازه می گردی.
ترجمه میلکان رو خوندم، برای من خیلی قابل فهم و روون بود. اگر دنبال حال و هوای کتابخانه نیمه شب هستید دقیقا همون نیست، ولی باز ارزش خرید داره.
بعد از کتابخانه نیمه شب اینو گرفتم و تو ۳ شب تمومش کردم. نثر روانه و پیام امیدبخش داره، ولی به نظرم اوایلش کمی کند جلو میره.