کتاب «از فرانکلین تا لاله زار» نوشته سیروس علی نژاد، روایت زندگی همایون صنعتی زاده است؛ آدمی که هم اهل فرهنگ بود، هم ناشر و هم یک کارآفرین تاثیرگذار در قرن بیستم. نویسنده با زبانی روان نشان می دهد او از همان سال های نوجوانی مسیر پر پیچ و خمی را گذراند؛ از درس خواندن در تهران و همکلاسی بودن با چهره هایی مثل ایرج افشار تا رفتن به کرمان و بعدتر اصفهان، و تصمیم مهمی که گرفت: ادامه تحصیل دانشگاهی را کنار گذاشت و به جای آن رفت دنبال کار و تجارت.
داستان وقتی جذاب تر می شود که صنعتی زاده پایش به بازار تهران باز می شود و کم کم راه خودش را پیدا می کند؛ از گرفتن ارتباط با شرکت های خارجی و فروش پوستر گرفته تا تکثیر و فروش عکس و کارهای تبلیغاتی. حتی نمایشگاه عکس و پوستر و نقاشی هم برگزار می کند و با ایده های تازه اش توجه خیلی ها را جلب می کند؛ اتفاق هایی که بعدتر زمینه ساز موفقیت های بزرگ تر او در حوزه نشر و معرفی شیوه های نوین این صنعت در ایران می شود. این کتاب در واقع هم یک زندگی نامه خواندنی است و هم تصویری از یک دوره مهم فرهنگی و اقتصادی.
| تعداد برگ |
272 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2017 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
9786002782823 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
سیروس علی نژاد |
بد نبود، اما من با بخش پیوست ها زیاد ارتباط نگرفتم.
دو روزه تمام شد. برای تصمیم خرید: اگر به تاریخ نشر و تجربه های واقعی کارآفرینی علاقه دارید عالی است، ولی انتظار داستان پردازی ادبی نداشته باشید.
معمولی رو به خوب؛ ارزشش بیشتر در تصویر کلی از صنعت چاپ و شبکه آدم هاست. اگر دنبال زندگی نامه خطی هستید شاید کمی پراکنده به نظر برسد.
برای من که در نشر کار می کنم بعد از یک ماه مطالعه پراکنده، بخش نظر دیگران خیلی مفید بود. ایراد کوچک: بعضی اسم ها و ارجاع ها توضیح بیشتری می خواست.
خوشخوان و پر نکته بود.
سه شب پشت سر هم خواندم. نقطه قوتش این است که صنعتی زاده را هم با سیاست می بینی هم با عمل گرایی، نه فقط تعریف و تمجید.
خواندنی است و اطلاعات ریز درباره چاپ کتاب های درسی افغانستان و پروژه ها دارد. اما جاهایی پرش زمانی دارد و باید با حوصله خواند.
یک هفته ای تمامش کردم. برای کارآفرینی و مدیریت فرهنگی الهام بخش است و مثال های واقعی زیاد دارد.
من دنبال شناخت تاریخ نشر بودم و این کتاب کمکم کرد. بخش مصاحبه ها خیلی زنده است، فقط بعضی نامه ها برایم کمی طولانی شد.
دو هفته است می خوانمش؛ روایت ها از فرانکلین و کتاب های جیبی واقعا دید می دهد. متن روان است و حس گزارش خشک ندارد.