کتاب «در اوج تاریکی» نوشته روری اوکانر، درباره یکی از سخت ترین و حساس ترین موضوع های سلامت روان یعنی خودکشی است؛ اما طوری نوشته شده که هم علمی و دقیق باشد و هم انسانی و قابل فهم. نویسنده که خودش از پژوهشگرهای شناخته شده این حوزه است، با تکیه بر تحقیق های واقعی و تجربه های بالینی توضیح می دهد چرا بعضی آدم ها به جایی می رسند که احساس می کنند دیگر هیچ راهی جز پایان دادن به زندگی ندارند. او کمک می کند بفهمیم پشت این تصمیم، معمولا یک رنج عمیق و طولانی وجود دارد، نه خودخواهی یا ضعف، و خیلی از باورهای اشتباه رایج را هم با زبان روشن و مستند اصلاح می کند.
در بخش های مختلف کتاب، از تاثیر افسردگی و اضطراب گرفته تا فشارهای اجتماعی مثل تنهایی، فقر، تبعیض، تجربه های تلخ کودکی و آسیب پذیری نوجوانان و گروه های در معرض خطر صحبت می شود. نکته مهم این است که کتاب فقط به توضیح مسئله بسنده نمی کند و سراغ راه حل هم می رود: نشانه های هشداردهنده را معرفی می کند، راه درست حرف زدن با کسی که در بحران است را نشان می دهد و از نقش خانواده، دوستان و حتی سیاست های اجتماعی در پیشگیری می گوید. «در اوج تاریکی» برای هر کسی که می خواهد بهتر بفهمد چه اتفاقی در ذهن آدم های در بحران می گذرد و چطور می شود به موقع کمک کرد، یک کتاب کاربردی و تاثیرگذار است.
| تعداد برگ |
336 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
2021 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6220405283 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
روری اوکانر |
| مترجم |
مصلح میرزایی |
حدود 3 هفته است می خوانم و برای کارم در مشاوره مدرسه خیلی به دردم خورد. متن روان است و نگاهش هم علمی است هم انسانی، بدون شعار.
ترجمه واقعا تمیز و قابل فهم است. فصل های مربوط به علل و عوامل خطر را برای پروژه دانشگاهی استفاده کردم و ارجاع ها هم کمک کرد.
دو ماه است کنار دستم است و هر بار برای گفتگو با مراجع های مضطرب چند نکته کاربردی پیدا می کنم. بخش راهکارهای مداخله خیلی عملی و مرحله به مرحله نوشته شده.
کتاب سنگین نیست و می شود پیوسته خواند. برای کسی که می خواهد بفهمد چه چیزهایی خطر را بالا می برد و چه کارهایی واقعا کمک می کند، گزینه خوبی است.
خیلی خوب بود.
من یک ماه باهاش جلو رفتم و نکته های پیشگیری را برای کارگاه والدین خلاصه کردم. تنها ایرادی که دیدم این بود که بعضی مثال ها خیلی فضای غیرایرانی دارد.
از نظر محتوا قوی است و نگاه صفر و صدی ندارد. ولی به نظرم چند جا تکرار دارد و اگر نمودار یا جمع بندی آخر فصل بیشتر بود سریع تر مرور می شد.
برای مطالعه شخصی گرفتم و بعد از 10 روز فهمیدم بهتر است آرام آرام خوانده شود چون بعضی بخش ها تلخ و سنگین است. با این حال حس می کنی نویسنده بلد است چطور امید و راه حل بدهد.
بد نیست، ولی انتظار داشتم نمونه های بیشتری از مداخله کوتاه مدت داشته باشد. با این حال فصل های عوامل خطر و نشانه ها خیلی روشن و قابل استفاده بود.
اگر دنبال تصمیم خرید هستید، به نظرم برای دانشجوها و درمانگرها ارزشش را دارد، ولی برای خواننده کاملا عمومی شاید بعضی اصطلاحات تخصصی باشد. من در مجموع راضی بودم.