کتاب «نقاب آپولون» اثر ماری رنولت (نشر ققنوس) یک رمان تاریخی خوش خوان است که شما را می برد وسط آتنِ یونان باستان؛ جایی که تئاتر فقط سرگرمی نیست و با سیاست، قدرت و حتی طرز فکر مردم گره خورده. داستان از نگاه «نیکراتوس» روایت می شود؛ بازیگر و رهبر گروه کر که زندگی اش روی صحنه و بیرون از صحنه مدام زیر و رو می شود. او بین تمرین نمایش ها، رقابت ها، رفت و آمد با آدم های بانفوذ و فضای پرتنش شهر، کم کم می فهمد این دوره درخشان چقدر می تواند بی رحم و پر از بازی های پشت پرده باشد.
رنولت خیلی طبیعی نشان می دهد که «نقاب» فقط همان ماسک تئاتر نیست؛ گاهی آدم ها در زندگی واقعی هم نقش بازی می کنند تا دوام بیاورند. نیکراتوس در مسیرش با چهره های معروف زمانه رو به رو می شود و پای بحث های فلسفی و درگیری های اجتماعی هم به زندگی اش باز می شود. نتیجه اش یک روایت پرجزئیات و تصویری است درباره هنر، هویت، جاه طلبی و این که چطور قدرت می تواند روی فرهنگ و هنرمند اثر بگذارد. اگر رمان تاریخی دوست دارید و فضای تئاتر و یونان باستان برایتان جذاب است، «نقاب آپولون» انتخاب دلچسبی است.
| تعداد برگ |
606 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
1966 |
| نوع جلد |
سلفونی |
| شابک |
978-9643117702 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
ماری رنولت |
| مترجم |
سهیل سمی |
دو هفته است می خوانم و فضای یونان باستانش خیلی زنده است. شخصیت نیکراتوس و سفرهاش جذاب در آمده و کشش داستان خوب حفظ می شود.
برای کسی که تراژدی و تاریخ دوست دارد انتخاب خوبی است. یک ماه توی رفت و آمد مترو می خواندم و فصل های کوتاه و ریتمش کمک کرد جا نمانم.
داستانش گیرایی دارد.
سه روزه نصفش را خواندم و از ارتباطش با افلاطون خوشم آمد. نقطه قوت اصلی برای من فضاسازی و دیالوگ های نمایشی بود.
حدود ده روزه تمامش کردم. بخش های منتهی به جنگ سیراکوز هیجان دارد، ولی بعضی اسم ها زیاد می شود و گاهی مجبور شدم برگردم عقب.
یک هفته است می خوانم برای تحقیق کلاسی تاریخ هنر. توصیف پشت صحنه گروه بازیگران و سفرها خیلی خوب است، فقط اوایلش کمی کند شروع می شود.
من معمولی بود برام؛ ایده نقاب آپولون جذاب است اما بعضی جاها روایت زیادی توضیحی می شود. اگر حوصله متن تاریخی دارید ارزش خرید دارد.
دو شب پشت سر هم خواندم و نتوانستم زمین بگذارم. تعلیق و حس تراژدی عالی است و پایان بندی هم به نظرم خوب جمع می شود.
برای هدیه گرفتم و بعد خودم هم خواندم. نقطه قوتش شخصیت پردازی و فضای کلاسیک است، ایراد کوچک هم این که چند جا سرعت اتفاقات ناگهان زیاد می شود.
کوتاه بگم: خوبه ولی شاهکار نیست.