مارتین هنری دانوهو که سال ها خبرنگار روزنامه دیلی کرونیکل بوده، اعتقاد داشت درباره جنگ می شود بی پایان نوشت، چون خودش بخش مهمی از زندگی اش را در دل اتفاق های نظامی و سیاسی گذرانده بود. او در جریان جنگ جهانی اول، بعد از گزارشگری در بالکان، به یک ماموریت اطلاعاتی در ایران فرستاده می شود و نتیجه اش همین کتاب «ماموریت به ایران» است؛ روایتی از ماجراهایی که کمتر کسی در کشور خودش هم از آن خبر داشته است.
دانوهو در این کتاب سراغ نیرویی می رود که زیر فرماندهی ژنرال دانسترویل فعالیت می کرد و بیشتر با اسم «دانستر فورس» شناخته می شود. نویسنده با زبان گزارشگرانه و از نزدیک توضیح می دهد این نیرو چرا به ایران اعزام شد، قرار بود دقیقا چه کار کند و در عمل چقدر به هدفش رسید. اگر دنبال یک روایت دست اول از پشت پرده تحرکات جنگ جهانی اول در ایران و منطقه هستید، این کتاب انتخاب جذابی است.
| تعداد برگ |
221 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| سال انتشار میلادی |
1919 |
| نوع جلد |
سلفونی |
| شابک |
978-6002783806 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده |
مارتین هنری دانوهو |
| مترجم |
شهلا طهماسبی |
سه هفته است دارم می خوانم و برای فهم نقش انگلیس و دنسترویل در دوره قحطی خیلی کمک کرد. ارجاعات و جزئیات تاریخی اش قوی است و آدم را به فکر می برد.
دو ماهه تو مسیر رفت و آمد می خوانمش. روایتش تکان دهنده است و برای کسی که دنبال تصویر کلی از قحطی و سیاست های پشت پرده است گزینه خوبی است.
کتاب سنگین ولی ارزشمند.
من برای پایان نامه ام درباره ایران در جنگ جهانی اول استفاده کردم و بخش های مربوط به اسناد و آمار خیلی به درد خورد. فقط بعضی جاها لحن نویسنده کمی قطعی است و جا داشت نظر مخالف هم بیشتر بیاید.
حدود یک ماهه هر شب چند صفحه می خوانم. نقطه قوتش این است که موضوع را فقط روایت نمی کند و با عدد و سند جلو می رود، اما گاهی تکرار مطالب حس می شود.
برای شناخت دنسترویل و فضای سیاسی اون دوره خریدم و راضی ام. نثرش روان نیست ولی اطلاعاتش زیاد است و کمک می کند تصمیم بگیری سراغ منابع تکمیلی هم بروی.
من نسخه چاپی را گرفتم و در دو هفته تمامش کردم. فصل بندی و پیگیری خط داستانی خوبه، فقط بعضی بخش ها خیلی تلخ و فرساینده می شه و باید با حوصله خواند.
سه روزه شروع کردم و فعلا جذبش شدم. برای کسی که دنبال جواب های روشن درباره قحطی و نقش بازیگرهای خارجی است مناسب است.
انتظار نداشتم این قدر سند محور باشد و این را دوست داشتم. ایراد کوچکش برای من فونت و صفحه آرایی چاپ بود که کمی چشم را خسته می کرد.
بد نبود.