کتاب «پایان دو قرن سکوت» نوشته امیرحسین حاتمی از انتشارات ققنوس، جلد سوم مجموعه «تاریخ ایران: روایتی دیگر» به دبیری بهزاد کریمی است؛ مجموعه ای که تاریخ ایران را با نگاه تازه، انتقادی و بر پایه منابع معتبر روایت می کند. در این کتاب قرار است ماجراهای ایران بعد از سقوط ساسانیان را نه فقط به شکل رویدادهای خشک سیاسی، بلکه با توجه به زمینه های فرهنگی و اجتماعی دنبال کنید؛ طوری که گذشته صرفا برای حسرت خوردن یا فخر فروشی نباشد، بلکه کمک کند آینده روشن تری ساخته شود.
موضوع اصلی کتاب، همان دوره ای است که از آن به «دو قرن سکوت» سیاسی ایرانیان یاد می شود؛ دورانی که خیلی ها تصور می کنند ایران کاملا خاموش بوده، اما واقعیت پیچیده تر است. نویسنده نشان می دهد چطور ایرانیان از همان سال های اول، بارها برای بازگرداندن استقلال و شکوه از دست رفته تلاش کردند و قیام هایی علیه حکومت های اموی و عباسی شکل گرفت؛ حرکت هایی که اغلب سرکوب شد و در نهایت به یک سکوت سیاسی طولانی انجامید، در حالی که زندگی فرهنگی و اجتماعی جریان داشت و مسیر شکل گیری دولت های بعدی هم کم کم آماده می شد.
| تعداد برگ |
154 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1400 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6002784230 |
| قطع |
وزیری |
| نویسنده |
امیرحسین حاتمی |
اگر بین خریدنش شک دارید، به نظرم بخرید ولی با نگاه امروزی بخونید. ارزشش بیشتر در شروع بحث و جهت دادن به مطالعه است تا سند نهایی بودن.
برای من که تازه وارد تاریخ این دوره بودم کمی سنگین بود و بعضی جاها احساس کردم پیش فرض دارد. با این حال نیمه دومش را که جلو رفتم بهتر شد و کمک کرد مسیر مطالعه ام را انتخاب کنم.
حدود یک ماه همراهش چند مقاله جدید هم خواندم و ترکیبش خیلی جواب داد. قوتش روایت منسجم و زبان ساده است، ولی اگر دنبال جزئیات سندی خیلی دقیق هستید شاید کامل راضی نشید.
من راضی بودم. کوتاه و تاثیرگذار.
کتاب ارزش خواندن دارد، مخصوصا برای فهم فضای فرهنگی و واکنش های ایرانی ها. تنها ایراد برای من این بود که بعضی بخش ها بیشتر حالت نتیجه گیری دارد تا گزارش بی طرفانه.
سه ماه پیش خریدم و برای کلاس تاریخ اسلام ازش استفاده کردم. قوت اصلیش اینه که سوال های درست می سازه و ذهن را کنجکاو می کنه، اما بعضی ارجاع ها به منابع جدیدتر طبیعتا توش نیست.
نثر زرینکوب واقعا کشش دارد و کتاب را زمین نمی گذاری. من برای مطالعه شبانه حدود 10 روزه تمامش کردم.
برای کسی مثل من که فقط می خواست یک تصویر کلی از دو قرن اول داشته باشد، گزینه مناسبی بود. دو هفته خواندمش، ولی گاهی لحنش خیلی قطعی می شود و نیاز به مقایسه با چند منبع دیگر دارد.
دو قرن سکوت برای شروع بحث این دوره خیلی خوبه و آدم را وارد فضای تاریخی می کند. من یک ماهه دارم بخش بخش می خونم و به نظرم نقطه قوتش روایت پردازی و جمع بندی هاست.
من حدود سه هفته روی این کتاب وقت گذاشتم و برای پایان نامه تاریخ ایران بعد از ساسانی خیلی به دردم خورد. نثرش روان و گیراست و نگاه کلی می دهد، فقط باید حواست باشد بعضی جاها قدیمی است و بهتر است کنار منابع جدید خوانده شود.