کتاب «فلسفه دین افلاطونی» نوشته دانیل ای دامبروفسکی سراغ نگاه دینی افلاطون می رود، اما نه با همان برداشت های همیشگی. نویسنده می گوید خیلی از تفسیرهای رایج، افلاطون را فیلسوفی می بینند که روی یک هستی ثابت و بی تغییر تاکید دارد، در حالی که در نوشته های متاخر افلاطون می شود رد پای یک فهم زنده تر و پویا تر از امر الهی را دید. دامبروفسکی با کمک ایده های فلسفه فرایند (به ویژه دیدگاه های وایتهد و هارتشورن) تلاش می کند نشان دهد «خدا» در این خوانش، چیزی ایستا و دور از دسترس نیست، بلکه واقعیتی است که می شود آن را در حال شدن و دگرگونی فهمید.
یکی از بحث های مهم کتاب، نقش «روح جهانی» در کیهان شناسی افلاطون است؛ چیزی که مثل یک واسطه بین عالم مثل و جهان مادی عمل می کند و باعث می شود جهان فقط یک صحنه بی جان نباشد. نویسنده همچنین از ایده خداباوری دوقطبی حرف می زند و توضیح می دهد چطور خدای افلاطون می تواند هم متعالی باشد و هم در همین جهان حضور و اثر داشته باشد. در ادامه، استدلال های افلاطون برای وجود خدا هم دوباره خوانی می شوند و در پایان، کتاب به جنبه اخلاقی ماجرا می رسد: این که «شبیه شدن به خدا» در نگاه افلاطونی یک مسیر و فرایند است، نه یک شعار ثابت؛ سفری که آدم در آن قدم به قدم رشد می کند.
| تعداد برگ |
216 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1400 |
| سال انتشار میلادی |
2004 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6002784377 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
دانیل ای دامبروفسکی |
| مترجم |
علیرضا حسن پور |
نظرات