«تمام آن چه که هرگز به تو نگفتم» از سلست اینگ، قصه یک خانواده چینی آمریکایی در دهه 70 میلادی است که در یک شهر کوچک اوهایو زندگی می کنند. همه چیز ظاهرا رو به راه است تا این که لیدیا، دختر محبوب خانواده و کسی که پدر و مادرش همه آرزوهای نرسیده شان را روی دوشش گذاشته اند، ناگهان ناپدید می شود و کمی بعد جسدش را در یک برکه پیدا می کنند. از همان لحظه، زندگی خانواده لی از هم می پاشد و هرکس مجبور می شود با حقیقت هایی روبه رو شود که سال ها زیر فرش قایم کرده بودند.
این رمان بیشتر از این که فقط یک معمای مرگ باشد، درباره رازهای نگفته، حسرت های قدیمی و فشار انتظاراتی است که آدم ها روی هم می گذارند. داستان قدم به قدم نشان می دهد چطور پدر و مادرها، دخترها و پسرها گاهی فکر می کنند همدیگر را می فهمند، اما در واقع از هم دورتر و دورتر می شوند. اگر دنبال یک رمان خانوادگی پرکشش و احساسی هستی که تا آخر ولت نکند، این کتاب انتخاب خیلی خوبی است.
| تعداد برگ |
224 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2014 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
9786007845585 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
سلست اینگ |
| مترجم |
سمیه کرمی |
من توی سه شب خوندمش و آخرش چند دقیقه فقط به خانواده خودم فکر می کردم. نقطه قوت اصلیش اینه که هیچ کس تماما مقصر یا بی تقصیر نیست، ولی کاش بعضی اتفاق ها بیشتر توضیح داده می شد.
یک نفس تا نصفه رفتم، بعدش ریتم کند شد. با این حال پیامش درباره تحمیل آرزوهای والدین خیلی درست بود.
بد نبود ولی بعضی جاها خسته کننده شد. بیشتر مناسب کساییه که حوصله جزئیات خانوادگی دارن.
روایت خانواده پنج نفره و تفاوت برخورد با بچه ها خیلی شبیه چیزهایی بود که تو خانواده های ایرانی هم می بینیم. اگر دنبال کتابی هستید که درباره رابطه والد و فرزند دیدتون رو نرم تر کنه، ارزش خوندن داره.
من این کتاب رو برای باشگاه کتاب خوانی گرفتم و طی ۱۰ روز خوندم. موضوع تبعیض نژادی و حس غریبه بودن پدر خانواده خوب دراومده بود، ولی پایانش برای من خیلی جمع و جور بود و دوست داشتم چند سوال روشن تر جواب بگیره.
اسم کتاب کاملا به حس و حالش میاد. شخصیت پردازی عالیه و هر بار از زاویه یک نفر نگاه می کنی، نظرت عوض میشه.
برای من که بچه دارم، بخش های مربوط به آرزوهای بر باد رفته والدین و انتقالش به بچه ها خیلی قابل لمس بود. داستان تلخه اما به فکر فرو می بره و کمک می کنه موقع تصمیم گیری درباره تربیت، سخت گیرتر از حد لازم نباشیم.
من نسخه میلکان رو توی رفت و آمدهای مترو حدود دو هفته ای تموم کردم. نقطه قوتش اینه که قضاوت نمی کنه و کم کم لایه های هر شخصیت رو رو می کنه، ولی بعضی فصل ها ریتم کند میشه و باید حوصله داشته باشی.
ترجمه خوب بود و متن روان. فضای داستان تا مدت ها تو ذهنم موند.
من این کتاب رو توی ۵ روز خوندم و واقعا درگیرم کرد. چند زاویه دید مختلف باعث میشه رفتار والدین و اثرش روی بچه ها رو بهتر بفهمی، مخصوصا فشارهایی که روی لیدیا بود. به نظرم برای کسی که دنبال داستان خانوادگی و روانشناختیِ جدی هست انتخاب خوبیه.