سایمون سانتیاگو از وقتی چشم باز کرده، می تواند روح ها را ببیند و با آنها حرف بزند. بعد از یک اتفاق تلخ که پدر و مادرش را از دست می دهد، سر از زندگی پیش عمویش در می آورد؛ عمویی که ظاهرش مثل یک آدم معمولی است، اما پشت پرده یک کار عجیب دارد: جمع و جور کردن ماجراهای مربوط به ارواح. سایمون هم کم کم می شود دست راست عمو و وارد کاری می شود که هم ترسناک است و هم پر از راز و رمز.
حالا که سایمون سیزده ساله شده، پرونده های جدی تری به او می رسد. یک روز تلفن از یک کتابدار درمانده زنگ می خورد و پایشان به یک کتابخانه قدیمی و بدنام باز می شود؛ جایی که از همان لحظه ورود، سایمون حس می کند همه چیز عادی نیست و چیزی خطرناک تر از چند روح سرگردان آنجا کمین کرده. سایمون با کمک یک داوطلب نوجوان کتابخانه دنبال این می افتد که بفهمد دقیقا چه خبر است، قبل از اينکه خودش و عمويش هم به فهرست ارواح آن ساختمان اضافه شوند.
| تعداد برگ |
125 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2017 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6004622226 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
ریچارد دنی (1944) |
| مترجم |
مشهود غفاری کنی |
من بعد از خوندن جلد اول رفتم سراغ جلد دوم هم و ارتباط کلی شخصیت ها برام جذاب بود. نقطه قوت اصلیش اینه که سریع پیش می ره و حوصله سر بر نمی شه، فقط پایانش کمی عجولانه جمع شد.
روان و خوش خوان بود.
من برای دورهمی کتابخوانی گرفتیم و همه تا آخرش کنجکاو موندن. ترسش کنترل شده است ولی صحنه های تصویری واقعا تاثیر می ذاره. به نظرم برای نوجوان ها و بزرگسال هایی که ترس ملایم می خوان مناسبه.
داستان بد نبود ولی خیلی هم خاص نبود. ترجمه روانه اما حس کردم بعضی جمله ها زیادی ساده شده و از شدت فضا کم می کنه. برای خرید اگر تخفیف داشته باشه می ارزه.
دو شب پشت سر هم خوندمش و واقعا کشش داشت. نقطه قوتش برای من ترکیب متن با تصویر و فصل های کوتاه بود، فقط کیفیت بعضی تصویرها می تونست بهتر باشه.
برای من که دنبال ترس خیلی سنگین بودم، بیشتر هیجان داشت تا وحشت. با این حال شخصیت اصلی و فضاسازی خوب بود و توی سه روز تمومش کردم. اگر کتاب کوتاه و تصویری دوست دارید احتمالا راضی می شید.
کتاب قشنگیه و سرگرم کننده بود.
یک هفته توی مترو هر روز حدود 20 دقیقه می خوندم. متن روانه و سریع جلو می ره و باعث می شه ادامه بدی، فقط بعضی جاها دوست داشتم توضیحات بیشتری از دنیای داستان می داد.
من توی دو شب خوندمش و برای کتاب کوتاه خیلی خوب ریتم داره. عکس های بین متن واقعا فضا سازی رو قوی تر می کرد، ترسش خیلی شدید نیست ولی تعلیقش خوبه. برای کسی که تازه می خواد ژانر ترسناک رو شروع کنه گزینه امنیه.