تو کتاب «از زندگی سیرم، ولی دلم می خواهد دوک بوکی بخورم» بک سهی خیلی صادقانه از حال و روزی می گوید که شاید برای خیلی ها آشنا باشد: از بیرون همه چیز مرتب است، سر کار و جلوی دوستان لبخند هست، اما توی دلش پر از اضطراب، شک به خودش و حس بدی است که ول کن نیست. از آن طرف، گاهی نسبت به بقیه هم تند قضاوت می کند و همین باعث می شود رابطه های عمیق براش سخت شود. خودش هم مدام از خودش می پرسد این حال اسمش چیست؟ افسردگی؟ فرسودگی؟ یا چیزی بین این ها؟
نکته جالب کتاب این است که نویسنده با کمک گفت و گوهایش با روانپزشک در یک دوره ۱۲ هفته ای، کم کم ریشه رفتارها و واکنش هایی را پیدا می کند که او را توی چرخه خودآزاری و فشار روانی گیر انداخته. روایت کتاب هم تلخ و واقعی است و هم جاهایی امید می دهد، مخصوصا وقتی می بینی حتی وسط این همه خستگی از زندگی، هنوز یک دلخوشی ساده مثل تتئوک بوکی (کیک برنجی تند کره ای) می تواند یادآوری کند که شاید هنوز چیزهایی برای چنگ زدن به زندگی هست.
| تعداد برگ |
135 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
2018 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6222546410 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
بک سهی |
| مترجم |
آرزو شنطیائی |
اگر داستان روان شناسانه دوست دارید بخرید، اگر دنبال خودیاری کاربردی هستید نه.
بد نبود ولی با موج تعریف ها هم راستا نشدم. شخصیت ها برام خیلی قابل درک نبودن و مکالمه ها گاهی بی سر و ته می شد، با این حال متن قوی نوشته شده.
یک شب نشستم و یک نفس خوندم. بعضی جاها تلخه ولی تاثیرش می مونه و آدم رو به فکر می بره، برای کسی که دنبال کتاب انگیزشی شاد باشه مناسب نیست.
نشر مون رو گرفتم و از نظر چاپ و ترجمه راضی بودم، سانسور خاصی هم حس نکردم. قوت اصلیش همین روایت صمیمی و نگاه روان شناختیه، ضعفش اینه که تمرین و راهکار مشخص زیاد نمی ده.
من برای برادر 16 سالم خریدم ولی اول خودم خوندم. برای نوجوانی که حوصله دیالوگ های طولانی نداره شاید کند باشه، ولی برای بزرگسال ها که دنبال داستان روان شناختی هستن گزینه خوبیه.
خیلی دوستش داشتم، انگار خودم تو جلسه مشاوره بودم.
دو روزه خوندمش. قلم نویسنده عالیه و برای کسایی که تجربه اضطراب یا درمان داشتن خیلی آشناست، اما به نظرم پایان بندی می تونست جمع و جورتر باشه.
من نسخه نشر دانش آفرین رو گرفتم، کتاب کم حجم و تاثیرگذاره و مشکلات شخصیت اصلی خیلی قابل لمس بود. یه ایراد کوچیک اینکه صفحه بندی با چیزی که تو معرفی ها دیدم فرق داشت و اولش گیجم کرد.
برای مسیر رفت و آمد مترو می خوندم، حدود یک هفته طول کشید. فضاسازی و همزاد پنداریش قویه، فقط بعضی دیالوگ ها عمدی مبهمه و ممکنه همه جذب نشن.
من ترجمه نشر مون رو گرفتم و تو 3 شب تمومش کردم. نثر روانه و حس گفت و گو با روان درمانگر رو خوب منتقل می کنه، ولی اگه دنبال راهکار عملی مرحله به مرحله ای هستید شاید کم بیاره.