تا حالا فکر کردی آدم ها اتفاقی سر راه هم قرار می گیرند یا یک جورهایی سرنوشت دست به کار می شود؟ «خورشید هم یک ستاره است» از نیکولا یون دقیقا همین سوال را وسط یک روز شلوغ در نیویورک می آورد. ناتاشا دختری است که خانواده اش در آستانه دیپورت شدن به جامائیکا هستند و خودش با تمام توان دنبال یک راه نجات می گردد. از آن طرف دانیل، پسر کره ای آمریکایی آرام و شاعرمنش است که باید برای یک مصاحبه مهم دانشگاهی آماده شود.
ماجرا از جایی تند و نفس گیر می شود که این دو نفر بعد از یک اتفاق غیرمنتظره (مثل دیدن یک سرقت) وارد مسیر هم می شوند و یک روز پر از بالا و پایین را با هم می گذرانند. بینشان بحث، دلخوری، آشتی و کلی فکر و احساس رد و بدل می شود، اما ته دل هر دو می فهمند چیزی بیشتر از یک آشنایی ساده در حال شکل گرفتن است. این رمان با جزئیات قشنگ و شخصیت های باورپذیر، هم عاشقانه است هم درباره انتخاب ها، مهاجرت و امید.
| تعداد برگ |
292 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1399 |
| سال انتشار میلادی |
2016 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6007845936 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نیکولا یون |
| مترجم |
پگاه ملکیان |
روون و دوست داشتنی.
بین دو نشر که دیدم، میلکان رو ترجیح دادم چون چاپ و کاغذش بهتر بود و چشم رو خسته نمی کرد. ایراد کوچیکش اینه که بعضی دیالوگ ها کمی شبیه هم میشن، ولی کلیت داستان جذب کننده است.
در حد کتاب همه چیز همه چیز از همین نویسنده نبود ولی همچنان خوبه. نقطه قوتش برای من اون توصیف های کوتاه از شکست ها و امیدهای آدم های رهگذره.
آخرش نرسیدن به هم؟ من پایانش رو دوست داشتم ولی اگر دنبال پایان خیلی رمانتیک و قطعی هستید شاید ناامید بشید. در کل ارزش خوندن داره.
به نظرم ترجمه اسم کتاب (خورشید هم یک ستاره است) درست تره و روی جلد بعضی چاپ ها عجیب ترجمه شده. از نظر محتوا اما روان و تاثیرگذاره و برای نوجوان و بزرگسال قابل خوندنه.
من دو روزه خوندمش و خیلی حال خوبی داد، شخصیت پردازی ناتاشا واقعا دوست داشتنیه. از اون کتاب هاست که بعدش به آدم های اطرافت با دقت بیشتری نگاه می کنی.
معمولی بود، پیشنهاد نمی کنم.
داستان قشنگه و حرف های خوبی برای گفتن داره، مخصوصا اون نگاهش به اینکه هر آدمی یه قصه داره. فقط بعضی جاها حس کردم اتفاق ها کمی سریع جمع میشه.
برای مطالعه تو مسیر رفت و آمد (روزانه 30 دقیقه) گرفتم و خیلی خوب جواب داد چون فصل ها کوتاه و روانه. نقطه قوتش اینه که به جز داستان اصلی، به آدم های حاشیه ای هم عمق میده.
من نشر میلکان رو خوندم، ترجمه روون و خوشخوان بود و اصلا گیر نداشت. طی یک هفته تمومش کردم و از همون صفحات اول با ناتاشا ارتباط گرفتم، مخصوصا وقتی زندگی آدم های گذری مثل گارسون و مهماندار رو هم چند خطی میگه.