7
ساعت
:
39
دقیقه
:
14
ثانیه
کتاب «من پانزده ساله ام و نمی خواهم بمیرم» نوشته کریستین آرنوتی (نشر به سخن) یک خاطره واقعی و تکان دهنده از روزهای آخر جنگ جهانی دوم است؛ اما نه از نگاه سیاستمدارها و فرمانده ها، بلکه از زاویه دید یک دختر پانزده ساله که وسط محاصره بوداپست گیر افتاده. روایت، کوتاه و پر ضرب است و حس ترس و گرسنگی و بی پناهی را خیلی نزدیک منتقل می کند؛ انگار خودت هم در همان زیرزمین های تاریک هستی و هر لحظه منتظری صدای انفجار بعدی همه چیز را بریزد روی سرت.
آرنوتی همراه خانواده و چند نفر دیگر به یک پناهگاه زیرزمینی پناه می برند؛ جایی که زندگی به حداقل می رسد: آب کم، غذا کم، سرما، کثیفی و نگرانی مدام از این که هر کسی وارد شود ممکن است فاجعه درست کند. جذابیت تلخ کتاب این است که فقط از وحشت نمی گوید؛ از رفتار آدم ها زیر فشار هم حرف می زند: بعضی ها خودخواه می شوند، بعضی ها مهربان تر، و مرز اخلاقی ها مدام جابه جا می شود. نثرش ساده و بی اداست و همین سادگی باعث می شود اثرش بیشتر بماند؛ یک روایت انسانی از جنگ که تا مدت ها بعد از تمام شدنش، توی ذهن می ماند.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
