7
ساعت
:
58
دقیقه
:
41
ثانیه
کتاب «15 سال دارم و نمی خواهم بمیرم...» از کریستین آرنوتی یک خاطره واقعی و نفس گیر از روزهای آخر جنگ جهانی دوم است؛ اما نه از نگاه سیاستمدارها و فرمانده ها، بلکه از نگاه یک دختر نوجوان که وسط محاصره بوداپست در سال 1945 گیر افتاده. نویسنده ماجرا را با یادداشت های همان روزها جلو می برد و برای همین همه چیز خیلی نزدیک و ملموس حس می شود: صدای انفجارها، ترس همیشگی، گرسنگی، کمبود آب و سرما. او همراه خانواده و چند نفر دیگر در زیرزمینی تاریک پناه گرفته اند و زندگی شان به چند قانون ساده خلاصه می شود: زنده بمان، غذا پیدا کن، و امیدوار باش فردا برسد.
جذابیت اصلی کتاب این است که جنگ را مثل یک تجربه انسانی نشان می دهد، نه یک اتفاق تاریخی خشک. توی همان فضای بسته زیرزمین، آدم ها زیر فشار واقعی خودشان را نشان می دهند؛ گاهی خودخواه و عصبی می شوند و گاهی هم با یک کار کوچک به هم امید می دهند. نثر کتاب ساده و بی اداست و دقیقا همین سادگی باعث می شود تاثیرش بیشتر شود. «15 سال دارم و نمی خواهم بمیرم...» کتابی است که هم دردناک است و هم تکان دهنده، و به آدم یادآوری می کند جنگ چطور می تواند زندگی یک نوجوان را زیر و رو کند، اما در عین حال چطور آدم ها می توانند با امیدهای کوچک دوام بیاورند.
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد
برای ثبت نظر وارد حساب کاربری خود شوید.
