کتاب «داروین در عهد قاجار» سراغ یک موضوع جذاب در تاریخ فکر و فرهنگ ایران می رود: این که وقتی نظریه تکامل داروین تازه به گوش اهل علم و دین در دوره قاجار رسید، چه واکنشی نشان دادند. این کتاب در واقع سه رساله فارسی از همان زمان را یک جا جمع کرده تا از زبان خود نویسنده های آن دوره ببینیم بحث ها چطور پیش می رفته و نگرانی ها و استدلال ها چه بوده است.
رساله اول «مرآت العقل» نوشته محمدعلی سنقری حائری است که با نگاه کلامی و عقلی به نقد دیدگاه های داروینی و مادی گرایانه می پردازد. رساله دوم «تنقید مقاله دارونیست ها» از سیداسدالله خارقانی است؛ متنی کوتاه و تند و تیز که بیشتر روی بحث انسان در نظریه تکامل دست می گذارد. رساله سوم هم با عنوان «داروین و حکمای مشرق زمین» یا «سردارنامه» از میرزا عنایت الله دستغیب شیرازی است که تلاش می کند نشان بدهد بعضی ایده های تکامل را می شود در نوشته های حکمای مسلمان هم پیدا کرد و داروین لزوما حرف کاملا تازه ای نزده است. اگر دنبال شناخت برخورد ایرانی ها با علم مدرن در آن دوران هستید، این کتاب یک سند خواندنی و مهم است.
| تعداد برگ |
201 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6227765489 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
نظرات