کتاب «اندر ستایش فراموشی: حافظه تاریخی و طعنه های آن» نوشته دیوید ریف (انتشارات نگاه معاصر) یک کتاب کوتاه اما خیلی چالشی است که می آید سراغ یک باور رایج: این که «همیشه باید گذشته را یادمان بماند تا دوباره تکرار نشود». ریف که سال ها از جنگ ها و بحران های انسانی گزارش تهیه کرده، با مثال های واقعی و نگاه انتقادی نشان می دهد گاهی یادآوری مدامِ زخم ها نه تنها درمان نیست، بلکه می تواند آتش کینه و انتقام را روشن تر نگه دارد و نگذارد جامعه جلو برود.
نکته مهم کتاب این است که بین «تاریخ» و «حافظه جمعی» فرق می گذارد؛ تاریخ را می شود بررسی و نقد کرد، اما حافظه جمعی خیلی وقت ها طبق نیازهای امروز بازسازی می شود و حتی تبدیل به ابزار سیاست و هویت سازی می شود. ریف با اشاره به نمونه هایی مثل ایرلند شمالی، بالکان، هولوکاست، جنگ داخلی آمریکا و میراث استعمار، می پرسد چه کسی تصمیم می گیرد چه چیزی باید در یادها بماند و چه چیزی نه؟ آیا فراموشیِ آگاهانه می تواند راهی برای آشتی و صلح باشد؟ این کتاب قرار نیست نسخه قطعی بدهد، اما کاری می کند دوباره درباره قیمت یادآوری و فایده گاهی فراموش کردن فکر کنیم.
| تعداد برگ |
233 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1400 |
| سال انتشار میلادی |
2016 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6222900229 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات