«آخرین نوار کراپ» از ساموئل بکت یک نمایشنامه کوتاه اما خیلی تاثیرگذار است که همه چیزش روی یک شخصیت می چرخد: کراپ، نویسنده ای پیر که عادت دارد هر سال صدایش را ضبط کند و بعد از سال ها بنشیند و به همان نوارها گوش بدهد. حالا او در زمان حال، روبه روی صدای جوان تر خودش می نشیند و بین خاطره ها، حسرت ها و تصمیم هایی که گرفته یا نگرفته گیر می کند. بکت با همین ایده ساده، کاری می کند که خواننده هم ناخودآگاه درباره گذشته خودش، انتخاب ها و چیزهایی که از دست رفته فکر کند.
این کتاب بیشتر از این که داستان پرحادثه باشد، یک سفر درونی است: درباره گذر زمان، فرسوده شدن آدم ها، و این سوال که آیا ما همان آدم سابق می مانیم یا نه. فضای کار مینیمال و تئاتری است، اما حرف هایش عمیق و انسانی است و گاهی هم رگه هایی از طنز تلخ دارد که اثر را واقعی تر می کند. اگر از ادبیات نمایشی مدرن و متن هایی که بعد از تمام شدن هم در ذهن می مانند خوشت می آید، «آخرین نوار کراپ» انتخاب خیلی خوبی است.
| تعداد برگ |
20 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1402 |
| سال انتشار میلادی |
1958 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-9648573992 |
| قطع |
پالتویی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات