«من شماره ی چهار هستم» از پیتاکوس لور (نام مستعار جیمز فری و جوبی هیوز) یک رمان علمی تخیلی هیجان انگیز برای نوجوان هاست و شروع مجموعه ی «میراث لورین» به حساب می آید. داستان از جایی شروع می شود که سیاره ی لورین نابود شده و ۹ نوجوان از نژاد گارد همراه نگهبان هایشان به زمین فرار می کنند. روی این ۹ نفر طلسمی هست که باعث می شود دشمن فقط به ترتیب شماره بتواند آن ها را بکشد؛ وقتی شماره های یک تا سه از بین می روند، حالا نوبت به شماره ی چهار می رسد. او با اسم «جان اسمیت» و همراه سپانش «هنری» مدام شهر عوض می کند تا ردش را گم کند، اما بالاخره سر از یک شهر کوچک در اوهایو در می آورد و تلاش می کند مثل یک آدم معمولی زندگی کند.
جان در کنار مدرسه رفتن و پیدا کردن دوست و عشق نوجوانانه، کم کم متوجه می شود قدرت هایی درونش بیدار شده که به آن ها «میراث» می گویند؛ همین اتفاق هم یعنی دردسر نزدیک است و موگادوریان ها (مهاجم های بی رحم) دارند پیدایش می کنند. جذابیت کتاب دقیقا همین جاست: ترکیب حال و هوای دبیرستانی با یک تعقیب و گریز فضایی و نبردهای پرتنش. در دل این هیجان، کتاب درباره ی هویت، تعلق داشتن، راز نگه داشتن و مسئولیت قدرت هم حرف می زند؛ این که وقتی متفاوتی، چطور بین محافظت از آدم های دوست داشتنی ات و پنهان ماندن گیر می افتی. اگر دنبال رمان اکشن، تعلیق دار و پر از ماجراهای علمی تخیلی هستی، این کتاب می تواند شروع خوبی برای ورود به دنیای «میراث لورین» باشد.
| تعداد برگ |
456 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1404 |
| سال انتشار میلادی |
2010 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-6003538542 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده | |
| مترجم |
نظرات