کتاب «تجدد آمرانه» به کوشش تورج اتابکی، با زبانی پژوهشی اما قابل فهم سراغ دوره رضاشاه می رود و نشان می دهد دولت و جامعه در آن سال ها چطور با هم شکل گرفتند و تغییر کردند. این کتاب مجموعه ای از مقاله هاست که از زاویه های مختلف، داستان بالا گرفتن قدرت رضاشاه و بعد افت و سقوط او را بررسی می کند و توضیح می دهد ایده نوسازی ایران چطور بیشتر از الگوهای دولت های متمرکز اروپایی (مثل مدل بناپارتیستی پس از ناپلئون) الهام گرفت؛ یعنی اولویت با دولت قدرتمند و تمرکز اداری و برنامه های صنعتی شدن بود.
نکته مهمی که کتاب روی آن دست می گذارد این است که در این مدل نوسازی، نقش مردم و تغییرات از پایین چندان جدی گرفته نشد. خیلی از روشنفکران آن دوره، بعد از تجربه های تلخ بی ثباتی و ناکامی مشروطه، اصلاحات مردمی را مساوی تضعیف وحدت و استقلال کشور می دیدند و به همین خاطر امید اصلی را به دولت مرکزی بستند. کتاب همچنین تفاوت های دولت مطلقه در اروپا و شکل رایج حکومت خودسرانه در تاریخ ایران را مقایسه می کند و نشان می دهد چرا در ایران، دولت می توانست مستقل از طبقات اجتماعی و حتی فراتر از جامعه عمل کند و عملا با میزان قدرت اجرایی و قهریه اش محدود شود.
| تعداد برگ |
286 |
|---|---|
| سال انتشار شمسی |
1403 |
| سال انتشار میلادی |
2007 |
| نوع جلد |
شومیز |
| شابک |
978-9643116170 |
| قطع |
رقعی |
| نویسنده |
تورج اتابکی |
| مترجم |
مهدی حقیقت خواه |
نظرات